Θα με βρω

Ήταν λέει πρωί με καφέ και πρωινή ξενέρα - επειδή ξημέρωσε και δεν είμαι ξαφνικά αυτή που θα ήθελα - και χτύπησε η πόρτα. Ήταν εκεί όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Μου λένε με μια φωνή "Ευάκι μου... που είσαι; Σε ψάχνω παντού."
Απειλούμαι. Πρέπει να απαντήσω.
"Μα εδώ ακριβώς είμαι. Εδώ που με άφησες."
"Δε σε βλέπω. Προχώρησες; Θα χαρώ πολύ για αυτό."
"Όχι ακριβώς. Έχασα για λίγο τον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό αλλά δεν σε ξεχνώ."
"Δεν τον έχασες τον τελευταίο καιρό. Έχω έρθει και παλιότερα."
Απειλούμαι.
"Όχι εδώ ήμουν. Ξέρεις είχα κρυφτεί για να χωρέσω."
"Να χωρέσεις πού καρδιά μου;"
"Ε εδώ κι εκεί. Όπου με δεχτούν."
"Μα εσύ δεν ήσουν έτσι. Εμένα με χώραγες, δεν σε χώραγα. Σε ήθελα και σε απαιτούσα. Αν δεν σε ήθελα, δεν θα ήσουν εκεί. Ήσουν εκεί μόνο όταν το ήθελες και για όσο το άντεχες. Μικρό κορίτσι. Πόσο μικρό κορίτσι δεν φαινόσουν τότε! Τώρα σα να μίκρυνες. Μίκρυνες και δεν σου πάει. Έχει χαθεί η δύναμη της φωνής σου. Δεν φαίνεσαι καθόλου δυνατή και αναμασάς λόγια και πράξεις."
"Τώρα μίκρυνα για να χωράω. Η δύναμη της φωνής μου χάθηκε στην προσπάθειά μου να παίρνω ολοκληρωμένες ανάσες. Και αναμασάω για να γίνω παθητική. Γιατί η ενέργεια τους διώχνει τους ανθρώπους γλυκό μου..."
"Αν θες να είσαι παθητική, κοίτα τουλάχιστον να το γουστάρεις."
"Το γουστάρω. Κι ακόμα κι αν δε το γουστάρω όσο κάποτε, έχω χαραμίσει και θυσιάσει πολλά σε αυτό για να σου πω έτσι απλά ότι δεν το γουστάρω κι ότι με κουράζει ψυχικά."
"Το μυστικό είναι απλό. Μη θυσιάσεις άλλα. Λένε "να πηγαίνεις εκεί που τρέμουν τα πόδια σου". Όχι από φόβο. Όχι από τη ματωμένη σου καρδούλα, Όχι από λύπη γαμώ την πουτάνα μου, όσο κι αν χώρας μέσα σε αυτή."
"Μη βρίζεις."
"Μη προσπαθείς να χωρέσεις μάταια."
"Σου το έχω πει τόσες φορές να μη βρίζεις...."
"Μην κουμπώνεις στραβά σε αγκαλιές. Μετά δεν θα ξεκουμπώνεις."
"Μα δε θέλω να ξεκουμπώσω."
"Μα δεν μπορείς."

Αλαλούμ

Ήθελα να γράψω για τη συννεφιά και έβγαλε ήλιο. Τι κατάρα.
Μεγαλύτερος φόβος: μοναξιά.
Αίσθημα εγκατάλειψης. Ή αδικία.
Έψαχνα τον εαυτό μου τις προάλλες. Είχα φάει τον κόσμο. Πουθενά.
Επιστροφή στις ρίζες για να τον βρω. Ο,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Προς το παρόν "δεν μπορώ να μιλήσω". Το λέω και το πιστεύω.
Οι φωνητικές μου χορδές σκίζονται
στην προσπάθεια τους να συμπαρασταθούν.
Πολλοί κάνουν πολλά στην προσπάθεια τους να συμπαρασταθούν.
Κι εσύ ακόμα κι αν δεν τα καταφέρνουν τους επαινείς.
Έστω για την προσπάθεια.
Αλλά όχι. Φτάνει. Κάθε έπαινος είναι για σένα και μια μαχαιριά.

Παράλληλα το '15 δεν με πολυπήγε μέχρι τώρα.
Βέβαια δεν πίστεψα στιγμή ότι θα με πάει.
Δεν μ'αρεσει να ξεχνάω. Το σιχαίνομαι.
Νιώθω ότι χρωστάω κάτι στον εαυτό μου.

Ή στους άλλους. Κυρίως στους άλλους.
Όχι ότι με το να το θυμάμαι τους δίνω ό,τι τους χρωστάω.
Τουλάχιστον όμως... δεν το δίνω αλλού.


όλα περνάνε.
κι αν δεν περάσουν, συνηθίζονται. 

Μια χούφτα ανθρώπων

Είναι άξιο θαυμασμού πόσους κύκλους που έχουν κλείσει μπορούν να σου φέρουν στο νου μια χούφτα ανθρώπων. Πάλι απ' την αρχή. Να σου θυμίσουν τον αδιάλλακτο χαρακτήρα σου. Να σου "χτυπήσουν" μια ακόμα φορά πως η τωρινή φαινομενική ψυχραιμία σου, πήρε τη θέση ενός τότε παράφορου ανθρώπου. Και είναι αφύσικο το πόσο φυσικό μου φαινόταν τότε. Αυτά τα όρια της υπερβολής που πάντα τα ξεπερνούσα και υπέφερα, αλλά δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου. Που πάλευα με αντικρουόμενα συναισθήματα, και το χαιρόμουν, και αγαλλίαζα. Τριβόμουν. Αυτή η τριβή! Με την πραγματικότητα, με τη δική μου ουτοπική φαντασία. Ερωτευμένη με την εύκολη ζωή από πάντα, δεν μπορώ να ξεφύγω. Η θλίψη με ιντριγκάρει. Τριγυρνώ εκεί μέσα ήσυχα και διάφανα. Διάφανε εαυτέ μου ως πότε θα κάνεις μύτες για να φανείς; Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει. Και κρατάω στο μυαλό ανθρώπους αψεγάδιαστα. Τους προσέχω σαν τα μάτια μου. Μη μου πάθουν κακό. Μην μου τους απομυθοποιήσει κανείς. Τους προστατεύω με νύχια και με δόντια. Κι όταν τους βλέπω προσπαθώ να τους το πω με τα μάτια μου: "Δεν κατάφερε κανείς να σε βλάψει στην καρδιά μου." Να μου πουν μπράβο, να νιώσω αυτή την ικανοποίηση, να ταΐσω ανασφάλειες καλά κρυμμένες. Αυτό μου λείπει. Η τριβή με τους αψεγάδιαστους ανθρώπους μου, που με εμπιστεύονται και εγώ κρυφοχαίρομαι και τους ειρωνεύομαι, ελπίζοντας να καταλάβουν πόση αγάπη κρύβεται εκεί μέσα. Κι αυτό καμουφλάζ είναι.

Αχ, μια χούφτα ανθρώπων...

Ντόμινο

Τι μπορείς να καταδικάσεις λοιπόν;

Εκείνο το βράδυ; Εκείνη την εφήμερη διασκέδασή; Το νοθευμένο τζιν; Τη λαχτάρα τους να τα ζήσουν όλα; Τη λάθος επίτευξη αυτού του σκοπού; Τι να καταδικάσεις και γιατί; Γιατί εσύ;

Εσύ που τα ξέρεις όλα γιατί κάπου τα άκουσες, ή κάποιος αδιευκρίνιστων στοιχείων στα είπε. Εσύ που έμαθες να σκύβεις το κεφάλι σε κάθε ευκαιρία, βλέποντας κάποιον άλλον να το κάνει. Το ντόμινο που κάποιος σχεδίασε για σένα, χωρίς εσένα, κύλησε ανενόχλητα, σαν να μην υπήρξες ποτέ. Το έσκυψες το κεφάλι όπως σε πρόσταξαν. Σε πρόσταξαν ευσυνείδητα, υποσυνείδητα και ασυνείδητα και τους υπάκουσες με όλους τους δυνατούς τρόπους. Και το ντόμινο συνεχίστηκε και ο φόβος σας, σας έκανε να δημιουργείτε φαντασμαγορικά θεάματα, επί πληρωμή φυσικά. Ένα μόνο κομμάτι. Ένα κομμάτι μόνο αρκούσε στο να σταματήσει αυτή η φουσκωμένη με φούμαρα ανοησία αλλά πολλοί, είχαν επενδύσει πολλά. Όσοι σκόπευαν να μη δώσουν συνέχεια, αποσύρονταν από το προσκήνιο. Το γαμημένο το κεφάλι τους δεν άφηνε το δικό σου σηκωθεί. Σάμπως πάλεψες όμως και ποτέ ρε βολεμένε; Τι πάλεψες και για ποιόν; Και ποιόν κοροϊδεύεις; Και γιατί απευθύνομαι σε εσένα αφού στα μάθανε; Και πώς να απευθυνθώ σε αυτούς; Η χρόνια δειλία προκαλεί προβλήματα συνεννόησης. Σε εσένα λοιπόν θα ελπίσω έστω για μια στιγμή κι ας αποσυρθώ πριν χαλάσω το θέαμα.

"Ξύπνα. Πρέπει να φύγουμε από εδώ. Ο διπλανός σου θα σε χτυπήσει κι εσύ τον πίσω. Τι δε σε νοιάζει ρε; Θα παρατείνεις κι άλλο τη δειλία σου; Δεν είναι μέρος για εσένα αυτό. Πρέπει να τους αφήσεις. Έχεις μια βασική διαφορά με αυτούς. Κοίτα τους. Αυτοί είναι βρώμικοι και σκουριασμένοι κι όταν τους βλέπεις σε πιάνει ένα κόμπος στο στομάχι. Ενώ κοίτα εμάς. Φωτεινοί και λαμπεροί, ανοιχτοί σε νέες προκλήσεις. Ναι, δες το σαν πρόκληση. Ναι, πήγαινε κόντρα. Θα ελευθερωθείς. Δύσκολο; Γιατί νομίζεις ότι αυτό που κάνεις είναι εύκολο; Στην αρχή όπως όλα θα είναι δύσκολο, αλλά μετά, θα είσαι ελεύθερος. Ανεκτίμητη ελευθερία. Ταξινομημένες ανάγκες και όνειρα. Μην αργείς σου λέω, πάμε να προλάβουμε τους άλλους, να έχουμε παρέα. Η παρέα παίζει ρόλο. Ίσως σηματοδοτεί την αρχή. Έλα μη δειλιάζεις. Είναι η τελευταία στιγμή, μην κάνεις πίσω."

Τι μπορείς να καταδικάσεις λοιπόν; Το ντόμινο θα κυλήσει ομαλά, γιατί δεν έχει μάθει αλλιώς. Και εσύ θα κοιτάς το υπερθέαμα από μακριά αλλά δε θα μπορείς να καταδικάσεις τίποτα και κανέναν. Την ύστατη στιγμή θα κοιτάς τα αστέρια και θα ξέρεις ότι ακόμα αναπνέεις. Με το κεφάλι ψηλά...

αλλαγές και κρύο redbull

"Υποτίθεται ότι ξεκινάμε θέατρο για να απελευθερωθούμε, εγώ βλέπω κάτι κουμπωμένα ανθρωπάκια". Ναι, έχεις δίκιο. Ποιος έχασε την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του για να τις βρω εγώ; Ναι, έχεις δίκιο. Δε μου βγαίνει φυσικά, γιατί το τελευταίο χρονικό διάστημα ζω αφύσικα. Μιλάς στο μυαλό μου και κράζεις ο,τι θα έκραζα κι εγώ σε εμένα. Έχω χαθεί, εσύ έχεις δίκιο κι η ώρα είναι περασμένη.

Και ο μήνας της άπνοιας πέρασε και οι λέξεις ακόμα να ξεγλιστρήσουν. Μεγαλώνω και αλλάζω, τρομάζω, κλαίω, παθαίνω τις κρίσεις πανικού μου και πάλι απ' την αρχή. Το τέλμα μου κατά τα λεγόμενά της είναι ένα μήνυμα που δεν έχει μόνο μία οπτική. Ένα μήνυμα που η δεύτερη ανάγνωση θα φέρει την τρίτη, η τρίτη την τέταρτη και κάπως έτσι θα καταλήξω κι εγώ στο μονοπάτι μου, που διαφέρει κατά πολύ από των υπολοίπων.

Έχω τόσο καιρό να γράψω που νιώθω ότι το κενό δεν καλύπτεται. Πόσο πρέπει να πληρώσω την αταξία στο μυαλό μου λοιπόν; Θα τα βρω. Αυτά θα τα βρω. Να μπουν σε μια σειρά. Τι απαίσια έκφραση! Γιατί να μπουν σε μια σειρά και ποιος είναι αυτός τέλος πάντων που θα ορίσει αυτή τη σειρά; Και γιατί εσύ να τον εμπιστευτείς αυτόν και να μην εμπιστευτείς τη δική σου πλήρως ταξινομημένη αταξία;

Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές και καθώς το λέω σπαράζω και φτύνω απελπισία και καταριέμαι όλες τις αλλαγές που έχω υποστεί. Σιγά τις πολλές μωρέ μούλικο. Ναι, σιγά τις πολλές, μάλλον είμαι υπερευαίσθητη πίσω απ' το προσωπείο του χιούμορ όπως είπε κάποιος ένα ανοιξιάτικο απόγευμα που μύριζε αλλαγές και κρύο redbull, κάπου στα Νότια.

Βλέπεις τόση ώρα ότι ουσία μηδέν, έτσι; Αν το διάβαζες αυτό, πολύ πιθανόν να μας έλεγες ότι το κόβουμε γιατί κουράζει. Θα συμφωνούσα μαζί σου. Αλλά μάλλον η έμπνευσή μου αυτή την περίοδο είναι σαν του Ντίρενματ στη σκηνή με το αμάξι. 

R.I.P.

Χθες, κάποιοι αποφάσισαν να σκοτώσουν έναν άνθρωπο. Κάποιοι τον οδήγησαν στην άκρη ενός ψηλού κτηρίου και τον έριξαν στο κενό. Κάποιοι έκριναν ότι το να γεννηθείς διαφορετικός δεν υπάρχει σαν ενδεχόμενο. Κάποιοι αποφάσισαν ότι από το να υπάρχεις σε αυτόν τον κόσμο διαφορετικός από αυτούς, καλύτερο θα ήταν να μην υπάρχεις. Κι έτσι απλά οδήγησαν έναν άνθρωπο στο θάνατο. Του στέρησαν το δικαίωμα να αναπνέει, να αισθάνεται, να υπάρχει. Είχαν άλλοθι. Το πλέον πιο συνηθισμένο άλλοθι που κάποιοι ορίζουν ώστε να μπορούν να εκτοξεύουν τα βέλη τους προς το διαφορετικό. Να μπορούν να διασκορπίζουν μίσος και οργή. Να έχουν έστω εξιλαστήρια θύματα. Πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να κατακρίνουν ο,τι τους ξενίζει. Να κατακρίνουν ο,τι δε συνήθισαν ποτέ. Χθες, σκοτώθηκε ένας άνθρωπος σαν κι εσένα, με τη δικαιολογία, ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Κι εσύ άνθρωπε, μισάνθρωπε, κοιτάς με μισό μάτι και πιστεύεις ότι έχεις κάνει πρόοδο που δε θα τους βρίσεις. Τους βγάζεις στο περιθώριο και νιώθεις φιλελεύθερος γιατί κανονικά "θα έπρεπε να τα ακούσουν". Να μπουν στο σωστό δρόμο. Ένα δρόμο που σου έδειξαν. Ένα δρόμο που σου λένε ότι οδηγεί στην κάθαρση. Αλλά ξέρεις κάτι μισάνθρωπε; Το λοξό σου βλέμμα, χθες, έριξε έναν άνθρωπο στο κενό. Η καλά καρφωμένη ταμπέλα σου ήταν η σπρωξιά που τον έκανε να πέσει. Που σε έκανε να πέσεις. Στο θάνατο δεν οδηγεί μόνο ένα διεστραμμένο μυαλό, οδηγεί κάθε είδος βίας, βλάκα. Κάτσε τώρα μπροστά στην καλή σου την τηλεόραση, δες τους που τον πετάνε στο κενό, πες "τον καημένο", κάνε το σταυρό σου και άλλαξε κανάλι. Δε σε νοιάζει. Έγινε μακριά. Δεν τον ήξερες. Δεν ήταν φίλος σου, ούτε συγγενής σου. Εγκλωβίσου μέσα στην ανέχεια, κι αυτή η ανέχεια κάποια μέρα θα σου χτυπήσει την πόρτα. Κοίτα με το λοξό σου βλέμμα από το ματάκι... και ανέβα στην ταράτσα.

..πτώσεις

"Να σε πιάσω. Για αυτό είμαι στη ζωή σου. Για να σε πιάσω όταν πέσεις. Από πάντα ακροβατείς σε μια γέφυρα, στις άκρες αυτής, και νομίζεις ότι αυτό είναι ζωή. Πάντα ρισκάρεις, στραβοπατάς κι εγώ είμαι πάντα από κάτω κοιτώντας προσεκτικά τα βήματά σου. Και είσαι επιρρεπής, ρε γαμώτο, στο να πέσεις. Να πέσεις για οτιδήποτε, για οποιονδήποτε. Για μια ιδέα, για ένα χαμόγελο. Γιατί; Από μικρό κοριτσάκι. Αντιδραστικό μικρό κοριτσάκι. Κι ενώ έχεις υψοφοβία κρατάς ισορροπία σχεδόν μαγικά. Εγώ θα σε κοιτάω από χαμηλά και θα καμαρώνω για κάθε δευτερόλεπτο που περνάει και δεν στραβοπατάς, για κάθε δευτερόλεπτο που είσαι ζωντανή, γιατί με κάνεις περήφανο, γιατί κάνεις όσα δεν τόλμησα. Κι εκείνη δίπλα μου θα φοβάται για κάθε δευτερόλεπτο που είσαι εκεί πάνω και δεν κατεβαίνεις. που δεν περπατάς μέσα στα όρια της γέφυρας, που δεν παρατάς το αγύριστο κεφάλι εκεί πάνω, ή που δεν το ρίχνεις στο κενό χωρίς να προλάβεις να πέσεις.
Κι ενώ κι εκείνη κρυφοχαίρεται για' σένα δεν μπορεί να στο πει, αγάπη μου, γιατί δεν θα κατέβεις ποτέ. Και σε θέλει εδώ μαζί της. Οπότε κάθε φορά που εσύ τα καταφέρνεις εγώ θα σου κλείνω το μάτι για να συνεχίσεις, μην την ακούς που σου φωνάζει να κατέβεις. Γιατί παρόλο που ο ριψοκίνδυνος, αδιάλλακτος χαρακτήρας σου, μπορεί να σε ρίξει στο κενό, μπορεί επίσης να σε κρατάει πιο κοντά στα αστέρια. Αυτό δεν είναι που ζητούσες πάντα, ε; Μια θέση πιο κοντά στα αστέρια, και τις πτώσεις σου πότε πότε να σε ταρακουνάνε. Γιατί όπως όλοι σου μάθανε, "Γιατί να γλιτώσεις τον πόνο; Οι άνθρωποι δεν είμαστε φυγόπονοι, ίσα ίσα, τον κυνηγάμε κάποιες φορές." Όχι όσο εσύ σίγουρα. Εμείς θα σ' αγαπάμε από εδώ κάτω με τις αγκαλιές μας ανοιχτές έτοιμες να σε πιάσουν ανά πάσα στιγμή, αν αποφασίσεις όταν πέφτεις, να πέσεις προς το μέρος μας."

Ο ι κ ο γ έ ν ε ι α...