ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΙΣΩ. ΕΚΕΙ, Σ' ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ. ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΝΑ ΤΑ ΖΗΣΩ ΟΛΑ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΑΡΧΗ. ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΠΟΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ. ΑΣΦΥΚΤΙΩ. ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΑΝΑΣΑ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ "ΑΠΛΑ ΣΩΣΤΑ". ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ. ΚΕΦΑΛΙΑ ΓΝΕΦΟΥΝ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΤΙΚΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΩ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΕΚΕΙ. ΠΙΣΩ. ΟΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΤΟΤΕ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ. ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΕΔΩ. ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ. ΓΑΜΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.

-After Game-

Λένε ότι η κούραση του αγώνα βγαίνει μετά από το μπάνιο. Ισχύει. Είμαι κομμάτια. Οι παλμοί μου δεν έχουν πέσει. Πονάω παντού. Το ευχαριστήθηκα όσο δεν πάει. Νιώθω μια δυσνόητη ανακούφιση και μια ανεξήγητη "χαρά".

Ήταν κρίμα. Ας το παραδεχτούμε. Πώς γίνεται όμως όλα να έγιναν ΤΟΣΟ σωστά; Όλα έγιναν έτσι όπως θα έπρεπε. Μόνο ένα βασικό λάθος. Ο χρόνος. Λίγο πιο νωρίς. Πάντα κάτι θα χαλάει επειδή έπρεπε να γίνει "λίγο πιο νωρίς".  Μερικά λεπτά. Λίγα χειροκροτήματα νωρίτερα. Όταν αργείς να πιστέψεις στον εαυτό σου και στην κρυμμένη σου δύναμη πάντα κάτι χαλάει. Τη δύναμη την έχουμε. Χρόνο έχουμε. Μένει η προσπάθεια. Η διαίσθησή μου μου λέει ότι δεν θα απογοητευτούμε.

Βγάζω και κάποια συμπεράσματα σιγά σιγά, όσο διανύουμε αυτό το "διάστημα". Καταλήγω κάπου, το επεξεργάζομαι, το σκέφτομαι, το δουλεύω μέσα μου και τελικά απλά το ανακοινώνω και επίσημα στον εαυτό μου. Κάποιες φορές ανακουφίζομαι, κάποιες όχι. Προς το παρόν, ναι. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι "ουδείς αναντικατάστατος". Και ο χρόνος τρέχει και δεν τον φτάνω και το τέλος έρχεται, αλλά έχουμε δρόμο. Έτσι κι αλλιώς "Τι είναι ο δρόμος και πως τον οδηγείς; Τον μετράς σ' ό,τι είναι πίσω ή σ' αυτά που είναι να δεις;" Αν τα δεις ποτέ. Αν μπορέσεις. Πάντα το ίδιο... Θα το ζήσω. Έτσι για το γαμώτο.

"Είναι ξαφνικά που νιώθεις τη χαρά μικρού παιδιού!"
http://www.youtube.com/watch?v=DJ0QvvN3vDU

Αδιανόητα Διαφορετικοί (;)

Έφτασα στον Ιανό σχεδόν αργοπορημένα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Η "μέρα σου" για διάφορους λόγους ένιωθα πως είναι και δική μου. Η περηφάνια ήταν ανεξήγητη. Πώς όμως να μην είσαι περήφανος για έναν δικό σου άνθρωπο που καταφέρνει κάτι τόσο σπουδαίο; Αγόρασα το βιβλίο στην είσοδο και άρχισα να το ξεφυλλίζω. Ήταν εκεί. Όλα τα κείμενα που κατά καιρούς είχα διαβάσει και άλλα που αγνοούσα την παρουσία τους. Το όνομα σου στο εξώφυλλο με έκανε να χαμογελάσω.

Υπήρχε πολύς κόσμος. Ο καθένας ήταν εκεί για δικούς του λόγους. Κάποιος για να στηρίξει τον φίλο του στο νέο του ξεκίνημα, άλλος για να δει και να ακούσει αυτό το "παιδί θαύμα", ή όπως μ' αρέσει καλύτερα, αυτό το θαυμάσιο παιδί. Ανυπομονούσα να σε δω. Βγήκες να καλωσορίσεις τους καλεσμένους σου. Είχες ένα χαμόγελο ξεκούραστο - όση πνευματική κούραση και αν υπήρχε. Η χειραψία σου ήταν σοβαρή και συγχρόνως καθόλου επιτηδευμένη. Με το βλέμμα σου ευχαριστούσες τον καθένα που διέθεσε χρόνο για να απολαύσει τη δουλειά σου. Με αγκάλιασες και στην ερώτηση μου για το αν έχεις άγχος απάντησες αρνητικά. Να ξέρεις, με καθησύχασες, γιατί εγώ είχα αρκετό.

Η βραδιά ξεκίνησε και όλοι πήραν τις θέσεις τους. Άκουγα να μιλάνε για σένα με σεβασμό. Άνθρωποι που ήξεραν να χειρίζονται τις λέξεις και το βάρος τους, εξήγησαν καλύτερα από τον καθένα πόσο είχες δουλέψει, τι είχες θυσιάσει για αυτό το αποτέλεσμα και πόσο λαχταρούσες αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Ήρθε η σειρά σου να μιλήσεις. Κοιτάζοντας στο χαρτί αυτά που είχες προετοιμάσει, χωρίς να κοιτάς τον κόσμο απέναντι σου, μιλούσες με ειλικρίνεια. Όλοι ένιωθαν ότι τους συστηνόσουν προσωπικά, ότι τους κοιτούσες στα μάτια, όσο κι αν αυτό δεν συνέβαινε. Το χειροκρότημα ήταν ζεστό. Τόσο ζεστό που και οι τελευταίες υπόνοιες αμηχανίας εξαφανίστηκαν. Ήταν όλοι εκεί. Σε θαύμαζαν και το χαμόγελό τους πρόδιδε ενθουσιασμό.

Έφτασε και η σειρά των τραγουδιών. Το πιάνο έκανε την αρχή και οι φωνές των κοριτσιών ηχούσαν στα αυτιά του κοινού τους στίχους σου, τις ανησυχίες σου, και τα συναισθήματά σου. Πήγαιναν όλα... "απλά σωστά".

Το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς ήταν σαφώς ο,τι συμβαίνει σε κάθε παρουσίαση βιβλίου. Ο συγγραφέας υπογράφει τα βιβλία των αναγνωστών. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν ο συγγραφέας είναι ένας "κοινός" -κατά τα λεγόμενα- 15χρονος μαθητής λυκείου; Συμβαίνει η εκπλήρωση ενός ονείρου. Ήσουν εκεί και έγραφες τις προσωπικές σου ευχές στον καθένα. Σε άτομα γνώριμα, σε άτομα σπουδαία και σημαντικά, σε άτομα που αγαπάς και σε αγαπάνε, σε ξένους που έτυχε να ταυτιστούν με τα κείμενά σου. Περίμενα να φύγει ο κόσμος για έχω χρόνο να σου μιλήσω. Την αφιέρωση θα την κρατήσω για μένα. Θα μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να γράφω.

Στην τελική ξέρεις κάτι; Δεν είσαι παιδί θαύμα. Τα παιδιά θαύματα συνήθως χάνονται. Ήρθες για να μείνεις. Ήρθες και τους φώναξες μες τη μούρη "Ε ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΕ, ΑΞΙΖΩ". Έδωσες φωνή σ' όλους εκεί έξω που θέλουν να μιλήσουν και δεν έχουν την ικανότητα. Θύμησες σε όλους μας πως όχι, δεν είμαστε αδιανόητα διαφορετικοί, εσείς μας βλέπετε έτσι. Κι όσο συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς όλο και περισσότεροι θα αναγνωρίζουν την αξία σου. Θα τους παίρνεις απ΄το χέρι και τους οδηγείς σε δρόμους με χρώματα και φως. Η μαυρίλα της εποχής θα εξαφανίζεται. Γιατί δεν μπορούν μας επιβάλλουν τίποτα. Γιατί είμαστε... αδιανόητα φωτεινοί.

Υ.Γ. Ευχαριστώ. Για όλα.

Άλφα - Β[ήττα]

Αντέχω, για πόσο ακόμα;
Βασανίζομαι, θα το συνηθίσω.
Γαμώ, γαμώ, γαμώ.
Διακριτικά βλέμματα και συναισθήματα.
Ενταση, μόνο ένταση και πάθος.
Ζήλεια, τι άλλο;
Ήρθες, αλλά ξέρω ότι δεν μπορείς να μείνεις.
Θα τα καταφέρω.
Ικανότητα, ταλέντο και μαλακίες.
Κυνικός, πάνω από όλα.
Λαμβάνω και προσφέρω.
Μίσος, αγάπη μαζί.
Νάρκες παντού, προσοχή.
Ξορκίζω το κακό, αλλά και πάλι...
Ουσία. Μακάρι όλοι να έμεναν εκεί.
Πειθώ. Διπλωματία.
Ρεαλισμός, απαισιοδοξία.
Σταματώ, ξεκινώ και ψάχνω.
Τείχη, αυτά που ύψωσες. Με πνίγουν.
Υπηρετώ οποιονδήποτε εκτός απ' τον εαυτό μου.
Φωνάζω και δεν μ' ακούει κανείς.
Χάνομαι και δεν με ψάχνεις.
Ψέματα, παντού τριγύρω.
Ώφελος, αυτό κινεί τα πάντα.

"όταν θα έρθει η στιγμή"

Μια πρώτη απόπειρα. Why not?

Να ήξερα ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος
Με μιας να αποφάσιζα τι θέλω να κερδίσω
να έπραττα ανάλογα, να ξεύφευγα απ'το πάθος
να δώσω τον αγώνα μου, να μάθω να ελπίζω

Όταν θα έρθει η στιγμή ξανά να αποχωρίσω
το σημάδι μου για πάντα θα χαράξω
το κεφάλι μου ούτε στιγμή θα σκύψω
"ήρθε η ώρα" δυνατά θα πρέπει να φωνάξω.

Και ποιός ορίζει το "γιατί;"
και ποιός θα βγάλει την ετυμηγορία;
Θυμήσου πως με στήριξες πολύ
όταν οι άλλοι πέσαν πάνω σαν θηρία.

Κάπου χαθήκαμε, μέσα στην τόση φασαρία
Μα οι ψίθυροί μας, θα ακουστούν στην ιστορία.
Μετά από χρόνια θα μιλούν και θα κραυγάζουν
"τροχός ήταν και γύρισε", μα τώρα απουσιάζουν.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Ηθελα πολυ να γραψω, σκεφτομουν το περιεχομενο της αναρτησης και στον δρομο. Χωρις τονους. Δεν θελω να ειναι επισημο. Δεν θα μου βγουν αυτα που θελω και το ξερω. Μια προσπαθεια ποτε δεν εβλαψε κανεναν.

ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ. Ακουω τη Μποφιλιου να λεει "Αυτο ειμαι, ο,τι κι αν κανω. Οσο αλλαζω χρονο χανω, ειμαι αυτο, για τοσο παω." Και ταυτιζομαι, θελοντας και μη. ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ. Αν αποτυχει πεθαινω μεσα μου αλλα συνεχιζω, ετσι, για τα ματια του κοσμου. ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ. Ξαναπεθαινω, ποσους θανατους να αντεξει ενας ανθρωπος; Ξανασυνεχιζω, αυτη τη φορα για μενα. Οι προσπαθειες στερευουν και σιγα σιγα μου ερχεται η σκεψη του "τι κανω εγω εδω; που παω;" Τι να κανω... ανθρωπινα ειναι αυτα. Δεν θα μιλησω συγκεκριμενα, και ελπιζω κανεις να μη με καταλαβει. Ελπιζω μονο καποιοι να με νιωσουν, να πουν "οπ, αυτο κατι μου θυμιζει, το' χω νιωσει κι εγω." Ας χρησιμοποιησουν κι αλλοι τα λογια μου. Ενιωσα "καλα" οταν εγινε. ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΚΟΜΑ. Εχει τελειωσει το κουραγιο και ζηταω να αποσυρθω, αν δεν εχω ηδη αποσυρθει. Για ποσο θα αποσυρομαι; Για ποσο δεν θα κοιταω το φοβο στα ματια; Για ποσο δεν θα μπορω να καταλαβω την αξια μου; Οση κι αν ειναι. Για ποσο θα πηγαινουν στο βροντο λογια που θα ηθελα να εφαρμοσω; Για ποσο θα στριμωχνομαι στο "μεχρι εκει παω"; Για ποσο δεν θα παιρνω επιτελους την αποφαση; Για ποσο θα αντεχω να αντεχω; Για ποσο δεν θα μπορω να κοντρολαρω την λογικη; Για ποσο η υπερβολη μου θα γινεται μαχαιρι στην καθημερινοτητα μου, και για ποσο το ανυπαρκτο θαρρος μου θα σταματαει τα πιο ομορφα μου ονειρα; Τελικα ισως θα ηθελα να εχω και το δικο σου θρασος. Απο την πληρη ηττοπαθεια, το θρασσος ειναι καλυτερο, μπορει να σε παει "καπου".

Με τρομαζει λιγο ο εαυτος μου. Συνειδητοποιω οτι καταλαβαινω αυτο που νιωθω και την αλλη στιγμη λεω "τι γινεται εκει μεσα;". Παω μεχρι το περιπτερο αργα το βραδυ και αδειαζω σε καποιον ολες τι σκεψεις μου. Αν ηταν αλλος, δεν θα καταλαβαινε τα μισολογα που ελεγα. Αλλα δεν ειναι "καποιος", ευτυχως. Δεν ξερω τι εχω αναγκη και πανω απο ολα δεν ξερω αν αυτο που εχω αναγκη μπορει να υλοποιηθει. Μπορει ηδη να το εχω. Καθε μερα. Καθε ωρα. Μπορει να θελω κι αλλα. Μπορει να ημουν ευχαριστημενη με λιγοτερα απ' οσα ειχα. Ναι, το ξερω "εισαι μπερδεμενη". Εχω πληρη επιγνωση. Ωρες ωρες νομιζω οτι τα' χω λυσει ολα, κι αλλες πιστευω πως ο κομπος θελει κοψιμο, δεν λυνεται. Ειναι πολλα πολλα πολλα μικρα πραγματα. Ασημαντα, σημαντικα, αδικαιολογητα.

Σου ειπα οτι δεν περιμενω να με καταλαβει κανεις και δεν το θελω. Ειπα πολλα. Αναφερομαι σε ολη τη φαση της ζωης μου. Στην καθε λεπτομερεια. Καθε προταση για αλλο γεγονος, για αλλο συναισθημα. Αυτος ειναι ο σκοπος. Να τα αραδειαζω εδω ακαταλαβιστικα, μπας και τα διαχωρισω και βγαλω ακρη. Και στο κατω κατω ξερεις κατι; Αυριο καλα θα ειμαι...

Οπτικές γωνίες.

Τελικά παίζει ρόλο η οπτική γωνία του πράγματος. Επιβεβαιώνεται καθημερινά. Ίσως βέβαια να πρέπει και να αλλάξω. Να ακούσω τις έμπιστες γνώμες; Να μην ακούσω κανέναν; Να προσπαθήσω να τα απλοποιήσω όλα, όπως στα μαθηματικά; Μα εγώ τα μισώ τα μαθηματικά. Τη λογική, τα μαθηματικά και τα τέλη. Αυτά μισώ. Μα κάθε τέλος κρύβει μια καινούργια αρχή. Και αυτή τη μισώ. Εκτός κι αν βγει σε καλό. Τότε σε κάνει να νοσταλγείς λιγότερο το τέλος. Πάλι καλά που έχω την αρχή μου λοιπόν..

Κάθε φορά αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένας κύβος και αμέσως μετά συνειδητοποιώ ότι εμφανίζονται τρεις τοίχοι. Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν ξέρω σε ποιο από τα δύο να συγκεντρωθώ. Η εναλλαγή της εικόνας με κουράζει. Με πολλή σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μπορεί να υπάρχουν και τρεις ρόμβοι, απλοί, που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Πόσες ακόμα οπτικές γωνίες να υπάρχουν; Πόσο ταυτίζεται με τη ζωή μου/σου αυτός ο πίνακας;

Υπομένω και επιμένω. Νιώθω τυχερή με την αρχή μου, προσπαθώ να σπρώξω τις αναμνήσεις προς το πίσω μέρος το εγκεφάλου μου. Κι αν δεν πιάσει; Ούτε η πρώτη φορά θα είναι, ούτε η τελευταία. Θα κάνω αυτό που ξέρω να κάνω (σχεδόν) καλά. Ένα απλό screen...