αυτόφωτη ύπαρξη

Χρώματα, τοπία, μυρωδιές, αισθήσεις, όλα ένα. Αυτό το ένα είναι κάτι που μου θυμίζει τη μορφή σου. Τη μορφή σου στην καλύτερη εκδοχή της. Τη μορφή σου όταν είσαι μαζί μου.


Μ' αρέσει όταν περπατάω στο δρόμο να κοιτάζω ευθεία, να βλέπω που θα πάω, που θα καταλήξω. Να λέω "το στενό που πρέπει να στρίψω, απέχει έξι στενά από εδώ, είναι τόσο μακριά". Μ' αρέσει όταν φτάνω, να εκπλήσσομαι από το πόσο γρήγορα διένυσα την απόσταση. Μ' αρέσει να κοιτάζω πίσω μου και να βλέπω από πού ξεκίνησα. Ασυναίσθητα στο μυαλό μου έρχεται η διαδρομή προς το σπίτι σου.


Όλα αυτά που μου άρεσαν κάποτε, τώρα δεν έχουν κανένα νόημα. Όταν είμαι καθ'οδών, δεν κοιτάω πού θα φτάσω. Κοιτάω κάτω. Ξέρω ότι κάθε βήμα με φέρνει πιο κοντά. Αν επιταχύνω, θα κερδίσουμε παραπάνω ώρα μαζί. Δεν κοιτάω πια πίσω, μου θυμίζει τη διαδρομή μου, όταν γυρίζω πίσω, όταν σ' έχω αφήσει ήδη στο πάρκο. Και πονάει. Ο δρόμος του γυρισμού.

Πάντοτε έπαιρνα μετρό. Πλέον δεν παίρνω, γιατί δεν καταφέρνω ποτέ να σε αφήσω νωρίτερα για να πάω προς το δρόμο του μετρό. Συνεχίζω ευθεία μαζί σου. Όταν δω το πάρκο, ξέρω ότι ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Βασανιστικό. Ταυτόχρονα όμως... και η ώρα της αγκαλιάς! Η δύναμη για να περπατήσω προς το σπίτι μου. Δε θυμάμαι κανέναν "γυρισμό". Πάντα έχω στο μυαλό μου κάτι άλλο -τί άραγε- και η ώρα μέχρι να φτάσω κυλάει τρομακτικά γρήγορα.

Μ' αρέσει όταν μπαίνω στο facebook να κάνω κάποια πράγματα με τη σειρά. Πρώτα ειδοποιήσεις, μετά μηνύματα. Αν υπάρχουν πάνω από τρία μηνύματα, τότε τα ανοίγω πρώτα. Πλέον δεν τηρώ αυτή τη σειρά. Όσα μηνύματα, όσες ειδοποιήσεις κι αν υπάρχουν, βρίσκω το δικό σου όνομα για να σου στείλω μήνυμα. Οτιδήποτε.

Βλέπεις πώς αλλάζουν οι συνήθειες; Πάντα φοβόμουν τα τέλη. Τώρα -εξαιτίας σου- φοβάμαι τη φθορά, όσο τίποτα. Είναι αυτό, που το φως του ανθρώπου που σε τραβάει απ' το βούρκο είναι ατέλειωτο. Αυτόφωτο. Δε χρειάζεσαι άλλους για να πάρεις ενέργεια και φως. Κι όταν αυτό χάνεται, εγώ είμαι εκεί, να κάνω ο,τι περνάει απ' το χέρι μου για να σου δώσω πίσω τη λάμψη που τόσες φορές μου χάρισες. Θα είμαι πάντα εκεί να μοιραζόμαστε τις λάμψεις.. και τα σκοτάδια μας.

Υ.Γ. σ'αγαπάω.

λοβ δε λάιφ γιου λιβ ρε

Αυτή η ανάρτηση άργησε μια ολόκληρη μέρα. Θα την έγραφα χθες το βράδυ, άλλα κάτι με κράτησε. Ίσως η κούρασή μου, άλλα πιο πολύ οι ενδοιασμοί μου. Θα μου πεις: γιατί ενδοιασμοί; "Είναι τα λόγια που θέλεις να πεις, μα φοβάσαι πως είναι νωρίς και λυπάσαι που πάλι το χρόνο χάνεις." Ίσως είναι νωρίς. Ίσως πάλι δεν είναι. Ίσως δεν πρέπει καν να σκέφτομαι έτσι. Δεν είναι ούτε νωρίς, ούτε αργά, είναι απλά ΤΩΡΑ! Κι αν δε το ζήσω τώρα η συνείδηση μου δε θα είναι καθαρή, κι όπως είπαμε: στο τέλος μένεις μόνο εσύ και η συνείδηση σου.

Είναι απλά αυτό, που για αρκετό καιρό νιώθεις χαμένος, άλλα όχι και έτοιμος για να βρεθείς. Επειδή ακριβώς δεν έχεις κάτι ή κάποιον να "περιμένεις", βουλιάζεις και οι άνθρωποι που είναι κοντά σου ίσως δε σε βλέπουν. Ίσως δε μπορούν να σε βοηθήσουν να βγεις απ' το βούρκο. Ίσως δε θέλουν κι όλας. Έτσι, μέρα με τη μέρα, πας και πιο βαθιά μη μπορώντας πια να διακρίνεις τον έξω κόσμο. Παρ' όλα αυτά, περιμένεις ένα φως. Ένα φως να σου θυμίσει πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ζωή. Ένα φως να σε τραβήξει στην επιφάνεια. Το φως ξαφνικά και εντελώς αναπάντεχα... έρχεται. Η ανάσα σου επιστρέφει. Δε χρειάζεσαι βοήθεια από ειδικά σπρέι για να μη σε πιάνει πανικός και δεν πέφτεις μόνος σε διλήμματα.


Είναι σαν να σχεδιάζουν στο χέρι σου με κραγιόν μια καρδούλα στην οποία περιέχεται ένα αρχικό γράμμα. Στην αρχή είσαι τόσο χαρούμενος. Πάντα ήθελες να συμβεί αυτό. Μέχρι να φτάσεις όμως στο μετρό, τη βλέπεις να ξεθωριάζει. Για ένα περίεργο λόγο, όμως, είναι η πρώτη φορά που δε σκέφτεσαι το τέλος. Ούτε σαν ιδέα, ούτε σαν έννοια.


Σε αυτό το διάστημα, τα πιο όμορφα λόγια τα λες ή τα "δείχνεις" κάποιο απόγευμα, αφού έχεις κάνει κοιλιακούς απ' τα γέλια, σαν να λες "στην υγειά σου, άσπρο πάτο." Εκφράζεις συναισθήματα ανάμεσα σε νευρικά γέλια και κρατημένα δάκρυα. Αναλύεις βλέμματα κατά τη διάρκεια μιας ηθελημένης και πλήρως συνειδητοποιημένης κοπάνας και χαζεύεις εκφράσεις ανάμεσα σε παραγγελίες και χαμένες προπονήσεις. Και ανάμεσα σε αυτά τα καθημερινά, όλα πηγαίνουν... απλά σωστά. Ξαφνικά οι λέξεις επιστρέφουν στο κεφάλι σου και ο "μαλάκας" των προηγούμενων κειμένων δεν περνάει καν σαν σκέψη απ΄το μυαλό σου. Έτσι μπορείς να γράψεις σχεδόν όπως πριν.


Περίεργο πόσα μπορεί να προκαλέσει ένας άνθρωπος... (ναι, χαμογέλα!)Δεν έχει φτάσει καν το τέλος της αρχής. Όταν φτάσει πες το μου γλυκά, ένα βράδυ φεύγοντας απ' τον αρούκατο. Και εγώ θα πάω με μια περίεργη διάθεση -ούτε κακή, ούτε καλή- στο μετρό και θα περιμένω 10 λεπτά κοιτώντας το κενό και γελώντας μόνη μου.

Υ.Γ. Ευχαριστώ. Πολύ
Υ.Γ.2 \m/

Δι εντ.

Σήμερα θέλω να γράψω. Θέλω ΤΟΣΟ πολύ να γράψω.

Αναθεώρησα για κάτι. Έχω αναφέρει και σε παλιότερη ανάρτηση πόσο πολύ μισώ τα τέλη. Προφανώς και ακόμα τα μισώ, δεν αναθεώρησα τόσο. Απλά για ακόμα μια φορά στη ζωή μου, συνειδητοποίησα κάτι, το οποίο αν το είχα σκεφτεί πριν από καιρό, θα γλίτωνα πολύ άσχημες καταστάσεις. Τα μισητά, λοιπόν, τέλη είναι μισητά μόνο πριν συμβούν. Τι εννοώ; Όλο το μίσος μου, προέρχεται από στιγμές πριν το τέλος. Και μόνο στη σκέψη ότι θα έρθει, ο πόνος είναι αφόρητος. Εξαναγκάζεις τον εαυτό σου να βιώσει "κάπως" τις τελευταίες στιγμές και χάνεις όλη την ουσία. Περνάς πολύ άσχημα. Προσπα

θείς να χορτάσεις ανθρώπους, μέρη, λόγια, συναισθήματα. Προσπαθείς να κρατήσεις όσα περισσότερα μπορείς και γίνεσαι κομμάτια γιατί ξέρεις ότι θα τελειώσουν. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να τελειώσουν, απλά... το ζεις. Χωρίς πόνους, χωρίς υπεκφυγές. Χωρίς "κάτσε λίγο ακόμα να σε δω" ή κλάματα και ακατάλληλες λέξεις. Είναι σαν ένα τσιρότο. Ξέρεις ΠΟΣΟ θα πονέσεις όταν το τραβήξεις και το σκέφτεσαι ώρα μέχρι να βρεις το κουράγιο. Βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να "πονέσει" πολύ, για να είναι προετοιμασμένος για τον επικείμενο πόνο. Παίρνεις την απόφαση, το τραβάς... και απλά κενό. Ο πόνος ελάχιστος -αφού είχες προκαλέσει περισσότερο- και μια γλυκόπικρη ανακούφιση. "Αυτό ήταν;" Ε, ναι λοιπόν. Αυτό ήταν. Ήταν αυτό απ' την αρχή, απλά δεν είχες τα κότσια να το αντιμετωπίσεις. Για να γυρίσουμε στα απαίσια τέλη, τα σκεφτόμαστε πιο απαίσια από ο,τι ήδη είναι -ΠΟΣΟ ΠΙΑ;- κι έτσι πονάμε πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε.


Το τέλος σου θα σε πονάει, μέχρι να έρθει η νέα αρχή. Και συνήθως η νέα αρχή... δεν αργεί.

Η μέρα μου.

Τώρα που ξεκινάω να γράφω αυτή την ανάρτηση μένουν 25 λεπτά ακόμα για να λήξει η μέρα των γενεθλίων μου. Η μέρα μου. Μέχρι να την τελειώσω, μπορεί και να έχει αλλάξει η μέρα. Δεν με τρομάζει πια αυτό. Όσο κι αν είναι λυπηρό. Ήταν η μέρα μου. Με θυμήθηκαν άτομα που ήταν ξεχασμένα σε μια γωνιά της καρδιάς μου, άλλα άτομα μου υπενθύμισαν πόσο μ' αγαπούν, άλλα με καθησύχασαν και μου τόνισαν ότι μπορώ να νιώθω ασφαλής δίπλα τους. Κάποια άλλα μου έδειξαν γιατί δεν πρέπει να τα εμπιστεύομαι.

Ξαφνικά, όπως περπατάμε, γυρνάει, με κοιτάει στα μάτια και μου λέει "Οι αγάπες είναι σαν τον καπνό του τσιγάρο. Στην αρχή είναι πολύ πυκνός. Σιγά σιγά αρχίζει και διαλύεται. Μέχρι που εξαφανίζεται." Το σκέφτομαι για λίγη ώρα χωρίς να μιλήσω. Ακούω τη Μποφίλιου που παίζει στο κινητό και απαντάω: "Ο καπνός μπορεί φαινομενικά να εξαφανίζεται, όμως πηγαίνει προς το ταβάνι. Μένει εκεί και το ταβάνι κιτρινίζει. Πιστεύεις ότι έχει φύγει άλλα αν δεν το βάψεις, δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Είναι δική σου επιλογή το τι θα κάνεις." Με κοιτάει αινιγματικά. Το σκέφτεται. Δεν απαντάει. Φτάνουμε κάτω από το σπίτι. Καθόμαστε στα σκαλιά. Παίρνω μια βαθιά ανάσα κι αρχίζω να μιλάω. Λέω ότι οι καταστάσεις επαναλαμβάνονται. Έμμεσα. Επαναλαμβάνεται μια κατάσταση που εσύ παίρνεις τη θέση μου και εγώ την δική της. Ποιός το περίμενε; Εγώ τη δική της. Κι όμως. Έχουν περάσει 3 χρόνια κι εγώ είμαι πια εκείνη. Ο χαρακτήρας της, οι εκφράσεις της, οι απόψεις της, ακόμα και οι κακές της συνήθειες. Δουλειά μου είναι να συνεχίσω το έργο της. Το βάρος που μου μετέδωσε τότε και με έκανε διαφορετικό άνθρωπο, να το "δώσω" κι εγώ με τη σειρά μου σε ανθρώπους που αγαπάω. Όπως συγχώρεσε εκείνη, να συγχωρήσω κι εγώ και να με ελαφρύνω λίγο. Το βάρος δεν θα το αρνηθείς, θα το θεωρήσεις δώρο. Αυτό θα είναι το λάθος σου. Κι όμως εγώ θα είμαι εκεί, σε μια γωνιά, μέχρι να συνειδητοποιήσεις αυτό το λάθος. Μετά, θα σε αφήσω να πράττεις όπως εσύ θες. Όταν θα είμαι στις καλές μου, θα σου δίνω μερικές συμβουλές.

Φεύγω απ' το σπίτι σου, σχεδόν ζαλισμένη. Οι άνθρωποι περνάνε και με κοιτούν. Σαν να μου λένε "Τώρα φαίνεσαι 16. Χρόνια σου πολλά. Να περάσεις τέλεια σήμερα." Με προσπερνούν και δεν με ακούν που τους φωνάζω "ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΜΙΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΧΗ. ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΕ 2 ΩΡΕΣ. ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ." Απομακρύνονται. Κοιτάω το φεγγάρι. Πιο φωτεινό απο ποτέ. Για μένα είναι εκεί. Είναι η μέρα μου. Δεν το λέω σε κανέναν γιατί ακούγεται εγωιστικό. Έχει σύννεφα. Και το πρωί είχε. Αλλά εγώ κοιτούσα τις ακτίνες του ήλιου. Πρέπει να κοιτάμε προς το φως. Κάνω κάτι που είχα καιρό να το κάνω. Προσπαθώ να βρω τα σχήματα που κάνουν τα σύννεφα. Ένα πρόσωπο βλέπω, λυπημένο. Τα μάτια του και το στόμα του είναι κενά που κάποιος αέρας τα έφτιαξε, απομακρύνοντας το ένα σύννεφο απ' το άλλο. Αρνούμαι να μείνω σε αυτό το πρόσωπο. Σε αυτή την έκφραση. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι άλλο, δεν τα καταφέρνω. Προσέχω δύο αστέρια, που με λίγη φαντασία θα έμοιαζαν με μάτια. Μου μένει το χαμόγελο. Δεν το βρίσκω. Κλείνω το μάτια και το βλέπω μπροστά μου. Τα ανοίγω. Χαμογελάω. Σκύβω το κεφάλι κι ακόμα και στην άσφαλτο, βλέπω το χαμογέλο. Είναι όλες οι στιγμές που χαμογέλασα αληθινά αυτά τα 16 χρόνια. Φτάνω σπίτι.

Η μέρα μου έχει τελειώσει εδώ και 29 λεπτά. Όμως εγώ, με τη μαγική πίστη που έχω στη ζωή, χαμογελάω ακόμα. Βρίσκω το θάρρος να πω πράγματα που πάντα ήθελα να πω, κάνω τον δικό μου απολογισμό της χρονιάς, υπόσχομαι νίκες και φτιάχνω χαμόγελα. Σε ένα χαρτί, σε μια οθόνη, σε ένα πρόσωπο. Τι κι αν μένει ένας χρόνος για την επόμενη φορά; Εγώ πάντα θα κοιτάω την άσφαλτο και θα βλέπω το χαμόγελο με τα φωτεινά μάτια, έτσι κι αλλιώς... δικό μου είναι. :)

η δειλία

Του είπα ότι τελευταία δε γράφω όπως θα ήθελα. Ότι κάτι με κρατάει πίσω. Ίσως το ότι ξέρω ότι τα κείμενά μου θα διαβαστούν από ανθρώπους για τους οποίους θέλω να γράψω. Άρα δε μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα. Τα λόγια μου θα έχουν συνέπειες. Οι συνέπειες είναι ο εφιάλτης μου.

Κατά λέξη μου απάντησε: "θα ξαναμπείς σίγουρα σε ρυθμούς απλά μην σε νοιάζει τόσο αυτό... ή μάλλον να σε νοιάζει και να το χρησιμοποιήσεις κιόλας... να τους λυγίσεις, να τους πεις "ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ" όταν χρειάζεται ή "Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ" μέσα απ' τα κείμενα είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι αυτός που θες να του πεις κάτι όντως θα το διαβάσει."
Ξέρεις όμως ποιό είναι το θέμα; Εγώ φοβάμαι. Φοβάμαι να μιλήσω ξεκάθαρα.

Δε θα σου πω ότι δε θέλω να βγω μαζί σου, και θα καταλήξω σε ένα πολύ μακρινό μέρος για να μη με δεις, και θα θυμίσω στην παρέα μου να μην κάνει τσεκ ιν. Θα φοβηθώ να φωνάξω μέσα στη μούρη σου - όσο κι αν χρειάζεται - για να μη νευριάσεις μαζί μου. Θα σου λέω ηρέμησε όταν φωνάζεις σε έναν τύπο στο μετρό που έχει κάτσει στα αριστερά στις κυλιόμενες και μπλοκάρει το πέρασμα, όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους που το κάνουν. Όλα αυτά θα τα κάνω, γιατί φοβάμαι τις συνέπειες. Και όχι, δε θα του πω πόσο μαλάκας είναι, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να μιλήσω. Τουλάχιστον για λίγο χρονικό διάστημα ακόμα. Όταν μπορέσω... δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί μέχρι τότε να έχω αποδεχτεί πόσο μαλάκας είναι, που να μη χρειάζεται καν να του το τονίσω.

Λένε ότι έχω κόλλημα με τη Μποφίλιου. Ναι, έχω. Θαυμάζω το χαρακτήρα της, το πάθος της, την αποφασιστικότητά της. Θαυμάζω το ότι αν κάποιος της αφαιρούσε το δικαίωμα να εκφέρει άποψη πάνω σε αυτό που αγαπάει - στην προκειμένη, το τραγούδι - αυτόν τον κάποιο θα τον είχε πάρει ο διάολος. Ναι, εγώ αυτό το θαυμάζω. Δε μπορώ να το κάνω. Δε θα μπορέσω ποτέ και δε με λυπεί τόσο αυτό. Με λυπεί το γεγονός ότι έγω πάντα βγαίνω λάθος και πέφτω έξω. Δεν αξιολογώ σωστά καταστάσεις.

Πώς λοιπόν θα του πω ότι είναι μαλάκας; Εγώ έκανα λάθος, εγώ δέθηκα. Γιατί να ζητάω ρέστα από τους τρίτους; "Όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς." Κάτσε Εύα φάε στη μούρη όσα σιχαίνεσαι. Σχολίασε συμπεριφορές, και σκούπισε δάκρυα ατόμων που συμπαθείς. Μείνε όλη μέρα στα τηλέφωνα και γίνε το κοριτσάκι που θα έκραζες. Κάντο γιατί φοβάσαι τις συνέπειες. Διώξε τους γαμημένους ανθρώπους που σου δυσκολεύουν τη ζωή. Ή έστω φύγε. Φ Υ Γ Ε. Γαμώ τα δεσίματα, τις ειρωνείες, τα ψεύτικα χαμόγελα, τα αινιγματικά βλέμματα, τα πονεμένα πόδια, τα δάκρυά τους, τη δειλία, τις συνέπειες, τους μαλάκες και τα άγχη.

ανελέητα τρισάθλια έμπνευση

Πρέπει να έχω μια πολύ καλή δικαιολογία
που φοβάμαι να γράψω τον τελευταίο καιρό,
που φοβάμαι να πάω πάνω αριστερά και να πατήσω "νέα ανάρτηση".
Στα δεξιά, γράφει με απλή γραμματοσειρά, χωρίς έντονο χρώμα:
"τελευταία ημερομηνία δημοσίευσης 9 Μαρ 2014"
Και η διατύπωση του στην οθόνη είναι τόσο ταπεινή,
απλά και μόνο για να μη σου τραβήξει την προσοχή.
Αν ήθελε να σε ταρακουνήσει και να σε βάλει στο σωστό δρόμο,

θα σου έλεγε:

"ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ 20 ΜΕΡΕΣ.
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ,
ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ."

Σόου, παιδιά, δεν ξέρω αν μου λείπει η εμπνεύση,
ή αν απλά με κατακλύζει η μαλακία.
Δεν ξέρω αν δεν έχω αρκετά ενδιαφέροντα θέματα να γράψω,
ή αν απλά χάθηκε η μαγεία.
Και άκου ποιό είναι το θέμα. Ζητάει το "είναι" σου να ζήσεις κάτι. Παρακαλάει σαν τρελό κάθε τι ανώτερο - το σύμπαν, το Θεό, χου νόουζ - να ζήσεις αυτό το κάτι. Δεν ζητάει πολλά. Απλά, λίγα, βασικά, έχοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου του ότι αν έρθει αυτό που ζητάει θα το πάρει και θα το κάνει γαμάτο. Σε πρώτη φάση, δεν έρχεται. Δεν έρχεται Π Ο Τ Ε σε πρώτη φάση. Το μόνο που γίνεται είναι ότι σου πετάει ένα ξεροκόμματο. Σαν κάποιος να πεινάει σαν τρελός, και αντί να του δώσεις φαΐ, να του δώσεις αποφάι. Έτσι κάνει: δίνει "κάτι", πιστεύοντας ότι εσύ θα το περάσεις για τα πάντα, και θα το κυνηγήσεις μέχρι τέλους. Αν είσαι πολύ θύμα, θα το κάνεις. Θα δώσεις και μεγάλη χαρά στην ανώτερουλα δύναμη, που θα καθαρίσει και δεν θα σου χρωστάει τίποτα. Αν όμως εσύ χειριστείς σωστά και σοφά το ξεροκόμματο, μπορεί να εξελιχθεί σε παρηγοριά, μέχρι να έρθει το κυρίως πιάτο. Σε δεύτερη φάση, αυτή η ανελέητη ζήτηση σου, έχει ως αποτέλεσμα να σου πετάξει κάτι που μοιάζει τέλειο. Μοιάζει σαν κάτι που θα σε χορτάσει, και δεν θα χρειαστεί να φας ποτέ ξανά. Έλα όμως που αυτή σου η εντύπωση δεν κρατάει για πολύ. Στην προσπάθειά σου να το καταβροχθίσεις, καταλαβαίνεις ότι το περισσότερο ήταν σκάρτο. Το ανέχεσαι για λίγο, προσπαθείς να εισπράξεις μόνο τα καλά που μπορεί να σου δώσει, μέχρι να θυμηθείς να σεβαστείς τον εαυτό σου και να το πετάξεις στα σκουπίδια. Εκεί -περίπου- που του αξίζει. Η τρίτη φάση είναι η φάση: "ντάξει, τι άλλο μπορεί να μου τύχει; κουλ" Σου παίρνει το ξεροκόμματο, έχεις δώσει και το δικό σου εικονικά τέλειο κυρίως πιάτο, και μένεις ΠΑΛΙ στο σημείο από όπου ξεκίνησες. Κλείνει η παρένθεση που οι ουρανοί άνοιξαν και άρχισαν να σου πετάνε, έστω σκάρτα αποφάγια, και γυρνάμε στην ατέλειωτη εποχή αναζήτησης. Πάντα υπάρχουν παρενθέσεις, πάντα κλείνουν απότομα.

Και δεν με νοιάζει κόσμε αν δεν κατάλαβες. Μπορείς απλά να με αφήσεις ήσυχη, και εγώ θα σε κεράσω καφέ σε ένα ψαγμένο μέρος στο κέντρο.

Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη..

Κάτι γίνεται με εμένα και τα συγκινητικά τέλη. Τα θέλει ο οργανισμός μου μάλλον. Μα πότε φτάσαμε ως εδώ; Τόσες ώρες κούρασης, γέλιου, νεύρων, συγκίνησης, ανυπομονησίας, χαράς. Τόσες φορές που νιώσαμε ότι είχαμε τάσεις φυγής, ή άλλες που δεν ξεκολλούσαμε από εκεί μέσα. Μέρες που δεν περνούσαν οι ώρες για να έρθει το βράδυ, ή άλλες που δεν πέρναγε το δίωρο με τίποτα. Αμέτρητα κρυφά σχόλια και γέλια. Προσπάθεια ψυχολόγησης κάποιων ατόμων, που ίσως έπεσε στο κενό. Και τώρα τι; Αυτό ήταν; Αύριο. Ίσως η τελευταία φορά. Και μετά; Ακόμα και αν γίνει το λεγόμενο "θαύμα", κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και μετά το τέλος; Ας πάνε στο διάολο όλα τα υπόλοιπα. Άλλωστε έχει ειπωθεί πολλές φορές: "Οι πρωταγωνιστές είστε εσείς". Και ξέρεις ποιό είναι το θέμα; "Τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για μένα. Οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα..." Ναι αυτό είναι το θέμα. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε το τέλος. Και να σου πω κάτι; Είναι λιγότερο επίπονο το τέλος όταν ξέρεις ότι δεν νιώθεις έτσι μόνο εσύ. Μπορεί κάποιοι να μην έχουν ιδέα πως νιώθεις, και να μην έρθουν ποτέ στη θέση σου, αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι σε κάνουν να νιώθεις τυχερός. Δεν λέω παραπάνω. Δεν είμαστε για συναισθηματισμούς. Ας τα δώσουμε όλα. Ας είναι ο φόβος του τέλους η αφορμή για να κάνουμε πράξη όσα ονειρευόμαστε ότι θα γίνουν "κάποια μέρα". Έστω και τώρα. Λίγο πριν το τέλος.

Υ.Γ. Α. ξέρω ότι του χρόνου θα είμαστε και οι δύο εκεί. Ακόμα κι αν εσύ δεν το ξέρεις. Μαλλονειναιγραφτο. Γιατί όπως λέει και η αρχηγός "οι λέξεις ενωμένες διαβάζονται καλύτερα." [...]