έφτανε να χαμογελάς

   Έφτανε, κι όμως έφτανε. Περίεργο, ε; Πώς γίνεται όλη η ζωή σου να παίρνει νόημα από ένα χαμόγελο; Πόσο όμορφη λέξη; Χαμόγελο... Είναι όμορφο και σε εσένα και σε εμένα και στο παιδί που δε χωνεύεις, αυτόν μωρέ, που πάει στο Γ'2. Αλλά εμφανίστηκες και εσύ. Πριν καιρό. Αν με ρώταγες θα σου έλεγα: "Χθες σε γνώρισα, ή μάλλον προχθές, γιατί χθες ήμουν με τα κορίτσια." Πού να σκεφτώ ότι πάνε 2 χρόνια πια. 2 χρόνια. Μακρινό ακούγεται και απόμακρο. Α ρε Χαρούλη "Τι να θυμηθώ, απ΄τα μάτια σου, που' χω να τα δω ένα μήνα". Στην εκτέλεση που είναι και η Μποφίλιου, πάντα.
   Είναι κι αυτό που τον τελευταίο καιρό χαμογελάω και εγώ, συχνά. Μάλλον ήταν καιρός. Δε νομίζεις; Με νιώθεις έτσι; Με νιώθεις όπως τότε, στην εκδρομή μας, ή τότε που μου έστελνες μηνύματα κι ας είχες δουλειά, ή τότε που αποφασίσαμε ότι μαζί θα γράψουμε ένα βιβλίο, ή τότε στα μπασκετάκια, δε μπορεί να ξέχασες... Και μπορεί να απευθύνομαι σε εσένα, αλλά ποτέ κανείς δε θα καταλάβει το νόημα αυτού του κειμένου.

Θα ανασάνω

το κενό
του κενού
το κενό
ω κενό

η ανάσα
της ανάσας
την ανάσα
ω ανάσα

Θα ανασάνω, όλα κενά.
Δεν έμαθα ποτέ να γράφω. Μπορεί να ήξερα αλλά ποτέ δεν θα ξαναγράψω το ίδιο.
Κι αυτό είναι που με σκοτώνει περισσότερο.
Θα ανασάνω.

καλώς μπήκε.

 Μπήκε και το 13' που λέγαμε: "άντε μπας και δούμε άσπρη μέρα" και οι μέρες είναι κατράμι, χειρότερες από πριν. Μεταφορικά μιλάω, όπως τις περισσότερες φορές άλλωστε. Είναι αυτό που θες να έρθει πίσω το 12', που ήσουν σίγουρος ότι δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να το πεις αυτό. Κι όμως το λες και το αναζητάς και ίσως έχεις δίκιο. Τι απολογισμό να κάνω για το 12'; Από τις 365 μέρες, ίσως να άξιζαν μερικές καλές στιγμές. Ίσως συνολικά ένας μήνας. Μη με ρωτήσεις ποιος. Άξιζαν μερικοί άνθρωποι. Μερικές στιγμές με αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό ήταν για εμένα το 12'. Άδεια χρονιά. Σαφώς και ωρίμασα μέσα σ' αυτούς τους 12 μήνες αλλά εγώ θέλω το κάτι παραπάνω. Θέλω να εξιστορώ όλες τις όμορφες στιγμές, να έχω κουραστεί να μιλάω, να έχει κουραστεί κ αυτός που θα μ' ακούει, και σαφώς να ξεχάσω κάποιες ΤΌΣΕΣ πολλές που θα είναι. Θέλω χρονιές ΓΕΜΆΤΕΣ. Πως το λένε; Με υπερβολή. Στο live της Μποφίλιου, στο "Εν λευκώ" φώναζα μαζί της τον αγαπημένο μου στίχο: "ΤΟ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΜΟΥ Η ΥΠΕΡΒΟΛΉ ΜΟΥ". Άλλα ξαφνικά δεν το θεωρώ τόσο μεγάλο πρόβλημα. Μπορεί να έχει αρνητική έννοια αυτή η υπερβολή αλλά από να μην υπάρχει ζωντάνια και ψυχή θέλω την υπερβολή μου πίσω.
 Υ.Σ.1 Η απάθεια μου αρχίζει και με κουράζει.
 Υ.Σ.2 2013 κάνε κάτι με εμένα.

31.12

Ποιός ο λόγος τελικά; Ποιος ο λόγος να μιλάς, να δίνεις, να παίρνεις, να μένεις, να υπομένεις, να αγαπάς, να σ'αγαπάνε, να υποχωρείς, να κλαις, να χαίρεσαι, να αγχώνεσαι, να φοβάσαι, να υποτάσσεσαι, να επαναστατείς, να παλεύεις, να εγκαταλείπεις, να θυσιάζεις, να θυσιάζεσαι, να συγχωρείς, να χαλιέσαι, να πιστεύεις, να εμπιστεύεσαι; Ποιος ο λόγος αφού όλα καταλήγουν σε μια αρρωστημένη φάση της ζωής σου που όλα σου φαίνονται ανούσια; Ίσως τα λέω επειδή είμαι μέσα σε αυτή τη φάση. Ίσως αύριο να μην τα θυμάμαι, να μη σε θυμάμαι. Να (σ)έχω ξεχάσει. Αλλάζει ο χρόνος και με βρίσκει με ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα "νοιάζομαι για σένα", ψεύτικους φίλους και ψεύτικες αντιλήψεις... όχι ότι εσύ, καρδιά μου, θα μπορούσες να με σώσεις. Όχι πια. Αλλά ίσως να έκανες την ψευδαίσθηση πιο δυνατή.

Σκάσε

Και για κάποιο λόγο οι μέρες περνούν τόσο αδιάφορα. Για κάποιο λόγο; Υπάρχει λόγος; Μπορεί απλά να μην υπάρχει άλλος τρόπος να περάσουν πια. Ένας μόνιμος ήχος από το ρολόι στον τοίχο που σιγά σιγά δυναμώνει. Τόση ησυχία στο δωμάτιο που κάθε χτύπημα γίνεται κρότος. ΣΚΑΣΕ! Σε άκουσα. Δεν θέλω τις συμβουλές σου, ξέρω κι από μόνη μου ότι ο χρόνος περνάει και δεν κάνω τίποτα για αυτό. ΣΚΑΣΕ! Ξέρω ότι σταμάτησα να είμαι αυτό που συνήθιζα.. αυτό που συνήθιζαν και οι άλλοι. ΣΚΑΣΕ! Πάει καιρός, έτσι δεν είναι; Αυτό σε τρομάζει. Με είχες μάθει αλλιώς. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι εγώ μαζί τους. ΣΚΑΣΕ! Τι εννοείς ότι εγώ δεν είχα αλλάξει ποτέ; ΣΚΑΣΕ! Γέμισα απάθεια και φτύνω παντού απελπισία. Θα σηκωθώ, κι αν δεν το κάνω μην ψάξεις να με βρεις. Δε θα θέλω. ΣΚΑΣΕ! Τι πάει να πει "αφού πάντα θέλεις"; ΣΚΑΣΕ! Δεν μ'αρέσει που με ξέρεις τόσο καλά. Σταμάτα να μιλάς με τη σιωπή σου στο κεφάλι μου.. σκάσε.

(αν)άπειρες λέξεις

Είναι Χειμώνας. Μα πόσο ''κρύα'' εποχή...
Φοράω το κασκόλ μου και πάω στο κέντρο. Στην Αδριανού. Σ' αυτό το δρόμο που νιώθω να τον ξέρω. Φίλοι, παλιοί. Μακρινοί κι αγαπημένοι.
Μωβ ουρανός και μέσα από τα μαύρα γυαλιά μου όλα φαίνονταν ''ομορφότερα''. Με ήλιο ή χωρίς.
Κάθομαι στο μέρος. Στα κάγκελα μπροστά. Εκεί που δεν έχει κόσμο, δεν το ξέρουν πολλοί. Ο Παρθενώνας και όλη η υπόλοιπη Αθήνα καθρεφτίζεται στα μάτια μου.
Τα βράδια το ήθελα. Τα βράδια του καλοκαιριού... ''Θα ξυπνήσω το πρωί και θα πάω μέχρι το μετρό, θα κατέβω Σύνταγμα.'' Δεν θα το ξέρει κανείς.
Άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Και όλο ''βαριόμουν'' έλεγα, και ποτέ δεν πήγαινα. Χαμένα πρωινά. ''Κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες, είναι μικρές χαμένες μέρες.. Καμιά τους δε θα ξανάρθει." Πόσο ασήμαντος μπορείς να νιώσεις σε ένα πολυσύχναστο δρόμο παρέα μόνο με τη μουσική και τις ανασφάλειες σου;
Που να ξέρω, θα μου πεις. Και πήγα, έφτασα. Είδα την ομορφιά της Αθήνας και είχα όλο το πρωί μπροστά μου να την κοιτάζω. Να παρατηρώ τους ανθρώπους της.
Να σκεφτώ. Και θα μου ξαναπείς.. ''σπίτι σου δεν μπορείς;'' Δικαιολογία ήταν ρε. Παντού δικαιολογίες. Δεν με ορίζω πια. Δεν ξέρω τι, πως, που, γιατί, πότε.
Και δεν νομίζω να μπορείς, αγάπη μου, να με βοηθήσεις. Όλοι απέτυχαν. Είναι και αυτό μωρέ που δεν με ξέρω. Δεν μπορώ να σου πω "Κάνε αυτό για να είμαι καλά."
Δεν θα είμαι, δεν θα ξέρω. Αναπάντητες οι ερωτήσεις μας και πέφτω στο κενό αφήνοντάς σου ένα σημείωμα. Ένα χαρτάκι, εγώ το έγραψα. Ή μάλλον όχι, κάπου το βρήκα. Δεν με νοιάζει. Δεν έχει σημασία τι γράφει. Δεν έχει σημασία που ''πέφτω'' και απόψε. Κι αν έχει, δεν το λέει. Κι όταν δεν το λέει εγώ δεν υπάρχω. Ούτε σαν ιδέα, ούτε σαν έννοια.
Άρα καλά κάνω που κι απόψε δε θα νιώσω τίποτα. Κι αν νιώσω δεν θα το πω. Κι αν το πω θα το πετάξω στο κενό πριν πέσω. Θα ακουστεί. Όπως και ο ήχος από την πτώση μου. Δυνατή και κοφτή, για να μην ενοχλήσω. Έτσι κι αλλιώς... δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου...

Βροχή αστεριών

Παρασκευή απόγευμα ακούγοντας ραδιόφωνο - πιστή στις παραδόσεις μου - μου κινεί το ενδιαφέρον μια είδηση που λέει εκφωνητής. "Βροχή αστεριών το Σαββατοκύριακο".  Βροχή αστεριών! Όλοι λένε πως όταν ένα αστέρι πέφτει, πρέπει να κάνουμε μια ευχή. Και το μυαλό μου τρέχει και σκέφτομαι πόσοι χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα αυτό το Σαββατοκύριακο θα ψιθυρίσουν κρυφά τις ευχές τους, βλέποντας ένα αστέρι να πέφτει, περιμένοντας να εκπληρωθούν; Πολλοί υποθέτω. Κάποιοι θα ευχηθούν να μπορέσουν επιτέλους να εκπληρώσουν κρυφά τους όνειρα και φιλοδοξίες, κάποιοι άλλοι θα ευχηθούν να αποκτήσουν κάτι υλικό: ένα αμάξι που θέλουν, ένα ακριβό κινητό που είδαν στη βιτρίνα ενός μαγαζιού, κάποιοι άλλοι θα ευχηθούν κάτι ασήμαντο, που μπορεί να φαντάζει στα μάτια τους ιδανικό αλλά στην ουσία δεν είναι. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί. Περνάνε κάτω από το σπίτι σου ντυμένοι στα καλά τους. Άνθρωποι σε μαγαζιά με μια ζεστή σοκολάτα στο χέρι όταν ρίξει το πρώτο χιόνι.. Άνθρωποι στα αμάξια τους.. κολλημένοι στην κίνηση.. Άνθρωποι που σχεδιάζουν τις διακοπές τους, χαρούμενες οικογένειες παρέες, ζευγάρια. Και απέναντι; Αναρωτήθηκες ποτέ σου τι υπάρχει απέναντι; Εκεί σ' αυτό το πεζοδρόμιο! Είναι κι άλλοι άνθρωποι. Κι άλλοι, κι άλλοι, χωμένοι μέσα σε κάδους σκουπιδιών, καθισμένοι σε παγκάκια. Άνθρωποι παγωμένοι το χειμώνα.. ζεστοί το καλοκαίρι. Άνθρωποι που δεν τους περιμένει κανείς στο σπίτι. Άνθρωποι που δεν έχουν σπίτι. Και οι δικές τους ευχές; Φαΐ, κουβέρτες, καθαρό νερό. Και το χαμόγελο; Που να πήγε το χαμόγελο σ' αυτούς τους ανθρώπους; Και γιατί είναι εδώ; Πώς; "Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε στο δρόμο. Και εσύ άνθρωπε όταν η δουλειά σου δεν πάει καλά: "με έφαγε το άγχος" λες.. και όταν οι γονείς σου δεν σου επιτρέπουν να βγεις έξω το βράδυ: "θα φύγω να ησυχάσω" λες.. και όταν απογοητεύεσαι: "θέλω να πεθάνω" ξαναλες. Μάθε λοιπόν άνθρωπε ότι άνθρωποι σαν και σένα που ζούσαν δίπλα σου πεθαίνουν από το κρύο και από την πείνα μέσα στα χέρια σου. Και εσύ είσαι περαστικός.. Θα τους ξαναδείς και αύριο γυρνώντας στο σπίτι σου αλλά πάλι περαστικός θα είσαι. Και αυτοί εκεί. Όποια ώρα και να περάσεις θα είναι εκεί και θα σε κοιτάνε στα μάτια. Θα σε κοιτάνε στα μάτια άνθρωπε, εκείνοι που ξυπνάνε από το κρύο και τις φωνές και όχι από το ξυπνητήρι του καινούργιου σου κινητού. Και το χειρότερο άνθρωπε είναι ότι αυτοί δεν γεννήθηκαν άνθρωποι σαν κ σένα, άνθρωποι έγιναν.