-αυτά που δεν ειπώθηκαν-

Αργείς. Πάντα αργούσες.
Αργούσες να μου πεις πράγματα που έπρεπε να ακούσω.
Είχα ανάγκη να ακούσω. Εκτιμούσα και τα "μικρά" καθημερινά,
αλλά με αυτά δημιουργούνται αμφιβολίες, πολλές αμφιβολίες.
Πολλές "μικρές" ανούσιες αμφιβολίες. Τόσο "μικρές" όσο τα "μικρά" καθημερινά. Με τη διαφορά ότι τα τελευταία δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο σε μια "μικρή" απαίσια ρουτίνα. Ποιος αγαπάει τη ρουτίνα; Κάποιος που είναι δειλός. Κάποιος που θέλει να ζει στο σύννεφο επιρροής της καθημερινότητας που οδηγεί σε μια ασφαλή ζωούλα. Εκεί ακριβώς οδηγούν τα "μικρά" καθημερινά.
Σε αντίθεση με τις "μικρές" αμφιβολίες που οδηγούν σε μια ζωή που στο τέλος χάνεις το νόημα της. Οι "μικρές" αμφιβολίες οδηγούν σε μεγαλύτερες και πιο δυνατές. Γιατί αγνοούσες αυτά που έπρεπε να μου πεις; Το μυαλό μου δεν θεωρεί τίποτα αυτονόητο. Πράξεις και όχι λόγια; Εφόσον δεν έχω δει έτσι και αλλιώς πράξεις τα λόγια θα με διευκόλυναν. 


Θα με διευκόλυναν τότε γιατί τώρα που συνεχίζω αυτό το κείμενο
-μετά από πολύ καιρό- νιώθω ότι οι λέξεις που μου έλειπαν με κάνουν να σε συχαίνομαι. Αυτά που ποτέ δεν μου είπες μπαίνουν ανάμεσά μας και μεγαλώνουν κι άλλον την απόσταση -πόσο ακόμα; Δεν θέλω να ακούσω τίποτα πια. Δε σκοτίζομαι όταν λείπεις, ούτε ενθουσιάζομαι όταν έρχεσαι. Έχουν μείνει να σε θυμίζουν οι ελάχιστες πράξεις σου και πια ξέρεις κάτι;Δεν σε έχω τόση ανάγκη.
Δε νιώθω καλά -νιώθω ελεύθερη- απλά ελεύθερη. 

Κόσμος μαγικός.

Ήταν μόλις 7 χρονών όταν κράτησε για πρώτη φορά φωτογραφική μηχανή στα χέρια του.
Πέρασε αυτόματα σε έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο που η λάμψη του ήλιου αποτυπώνεται με φλας.
Έναν κόσμο που όταν βλέπεις ένα όμορφο τοπίο, πολύχρωμο, μπορείς αυτόματα να τραβήξεις μια φωτογραφία με τα μάτια σου. Αποθηκεύεται το μυαλό σου και όταν γεμίσει η μνήμη μεταφέρεται στον σκληρό. Την καρδιά σου. Έναν κόσμο που παντού έχει κήπους. Τρέχεις εκεί τσαλαπατώντας στα σύννεφα όταν απογοητεύεσαι από τον αληθινό κόσμο και θέλεις να κλάψεις. Τα δάκρυα σου ποτίζουν τα λουλούδια. Σ' αυτούς τους κήπους είναι παντού κρεμασμένες φωτογραφίες της ζωής σου. Άλλες δείχνουν μόνο τα μέρη που έχεις πάει και άλλες δείχνουν κι εσένα που μπήκες βιαστικά στο πλάνο για να αποτυπώσουν τα καρέ πως ήσουν εκεί. Χαμογελούσες. Αυτός ο κόσμος είναι μαγικός. Εσύ είσαι μάγος. Με τη φαντασία σου μπορείς να πας οπουδήποτε. Μέχρι την άκρη της γης.


Ήταν μόλις 7 χρονών..

Summer is almost here.

Και τώρα στο μυαλό μου έχω ένα τέλος και ένα καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι και ένα τέλος. Και προτιμώ να ονειρεύομαι το καλοκαίρι και να αφήσω το τέλος για όταν χαθεί ο ήλιος και όταν πάψει να ανατέλλει τόσο όμορφα.

Μας περιμένουν πολλά.

Μας περιμένουν αράγματα, κόκκινες μύτες, καπέλα, αντηλιακά, αιώρες, μπασκέτες, λάδια, σκύλοι, κλάμερ, σανδάλια, μανό, σφηνάκια, φίλοι, κολλητοί, μαμάδες, χοροί, άμμος, πλατείες, κέντρο, έξοδοι, γέλια, κλάματα, ξενύχτια, φιλοσοφίες, εσύ, χαμομήλι, καφέδες, λεωφορεία, μοναξιά, φασαρία, εμπειρίες, αναρτήσεις, ζέστη, ανεμηστήρες, παγάκια, παγκάκια, μαγιώ, γνωριμίες, δεσίματα, αδυναμίες, λόγια, σιωπές, ΖΩΗ!

Θέλω να έρθει. Θα προτιμούσα να μην είναι αυτό που θα χωρίζει δύο κύκλους. Αλλά η υπόσχεση στον εαυτό μου μόλις δόθηκε. Είμαι έτοιμη να το ζήσω μέχρι το τελευταίο ηλιοβασίλεμα. 

Σιγά μην κλάψω - σιγά μη φοβηθώ.

"και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, ΠΟΛΎ ΜΙΚΡΌΣ ΓΙΑ ΝΑ Τ' ΑΛΛΆΞΩ."

Στίχος γραμμένος στον τοίχο μου με έντονα γράμματα, στα βιβλία μου, στο μυαλό μου.
Είναι εκεί πάντα σαν ένα μότο της ζωής μου. Καμιά φορά λίγο πιο αχνό,
καμιά φορά έντονο και επιβλητικό.
Το θέμα είναι ότι εγώ, όσο θεωρητικά "μικρή" και να είμαι, πάντα -μα πάντα γαμώ- προσπαθώ να αλλάξω τα πάντα γύρω μου. Από κάτι χαζό -όπως ένα ανύπαρκτο χαμόγελο- μέχρι κάτι πιο σοβαρό -η ιδεολογία ενός ανθρώπου. Θέλω να τα ελέγχω όλα και να ευθύνομαι για μια καλή αλλαγή. Να με εμπιστεύονται όλοι. Αυτό το τρελό που αν τ' ακούσει κάποιος θα πει "καλά πόσο ψωνάρα είναι αυτή;". Αλλά δεν ακούγεται όπως θέλω να το πω - κλασσικά. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τους ανθρώπους που έχω γύρω μου θέλω να τους βλέπω αν όχι χαρούμενους η ευτυχισμένους, έστω να ζουν τη στιγμή. Έστω και από το άσχημο να βρίσκουν την ομορφιά. Ναι, οκ, είναι κρυμμένη. Ψάξε ρε άνθρωπε. Ψάξε όσο αντέχει η ψυχή σου.

Και θα έρθουν και θα μου πουν "μη χάσεις αυτά που σκέφτεσαι όταν μεγαλώσεις". Δε μ' αρέσει αυτή η ευχή. Πολλά θέλω να αλλάξω από αυτά που σκέφτομαι και θα το κάνω. Βέβαια, ίσως καταβάθος χαίρομαι για αυτό που ακούω, αλλά δεν παραδεχόμαστε..!

Δεν ξέρω. Έχω κολλημένο στον τοίχο μου το χαρτί με τα "θετικά" του χαρακτήρα μου και τις απόψεις παιδιών που με γνώριζαν μερικές ώρες μόνο.
Τα κοιτάω, τα ξανακοιτάω. Όλα μοιάζουν μεταξύ τους, αν το σκεφτείς. Έχουν ένα κοινό άξονα -την εξωστρέφεια. Μπορεί να είμαι, αλλά δε νιώθω εξωστρεφής. Αναγκάζομαι να γίνω. Είναι προσωπική ανάγκη, δε μπορώ αλλιώς. Αλλά αν κάποιος με νιώσει, θα καταλάβει ότι όλα είναι στην εικόνα. Το "προς τα έξω". Τίποτα παραπάνω. Το "προς τα μέσα" δεν το ξέρω. Πολύ κακή ενδροπροσωπική σχέση. Κάκιστη!
Τόσο που με φοβίζει ώρες-ώρες.
Έβγαλα αρκετά τα ψυχολογικά μου στη φόρα πάλι. Φτάνει.
Πάω να ακούσω Μποφίλιου. Τι ταιριάζει στην περίσταση;
Μα φυσικά. "Κοίτα εγώ"
"Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος"

Η ανάρτηση που περιμένεις.

Σε είχα μπροστά μου και μου μιλούσες με μια σπίθα στα μάτια.
Εγώ που σε ξέρω καλά -πολύ καλά- μπορούσα να καταλάβω ότι κάτι σε γεμίζει. Κάτι διαφορετικό.

Είναι από αυτό που δεν το συνειδητοποιείς κατευθείαν.
Έρχεται στη ζωή σου ξαφνικά - σε ένα τριήμερο διακοπών ας πούμε.
Και μένει πάντα στο μυαλό σου σαν τη θύμηση αυτού του τριήμερου. Του ξεκούραστου. Πέρα από κάθε υποχρέωση της καθημερινότητας.

Και είναι κι αυτό που σας ενώνει κάτι παραπάνω.
"Κάτι"
Ένα κάτι που μπορεί να είναι υπαρκτό,
ή μπορεί να είναι μέσα στο κεφάλι σου.
Μπορεί να είναι κάτι το ευχάριστο,
ή κάτι που σου προκαλεί θλίψη.
Μπορεί να είναι κάτι αμοιβαίο,
ή κάτι μονομερές.
Κάτι που θα μου πεις μια μέρα που θα βγούμε και θα σε καταλάβω,
ή κάτι που θα το έχεις μόνο μέσα σου και θα το κρατάς δυνατά.
Το συμπέρασμα είναι πως ό,τι και αν είναι αυτό το "κάτι",
η σπίθα των ματιών σου μου έδειξε ότι ήρθε για να μείνει.
Και ναι! Είσαι σε θέση να το κρίνεις εσύ αυτό.

Και μπορεί να απευθύνομαι σε εσένα αλλά κάθε φορά βρίσκω κάτι που να εκφράζει και μένα μέσα από τη δική σου κατάσταση
(καταστάσεις -δική σου έκφραση!)
Αυτό που βρίσκω τώρα, είναι η μανία που μας πιάνει όταν σκεφτόμαστε ότι κάτι μπορεί να τελειώσει. Σίγουρα θα τελειώσει βασικά. Το ξέρουμε. Αλλά δε μας νοιάζει το τέλος. Είμαστε συλλέκτες στιγμών, θυμάσαι; Είναι άγριο, το είπε και ο Αγγελάκας. Εσύ μου το έμαθες, δε μπορεί να μη θυμάσαι. Άρα; Στιγμές. Κράτα τις στιγμές. Τις πιο δυνατές.
2 πρόσωπα, το παρόν, χιλιάδες στιγμές.
Στο χέρι σου είναι.
Στη σπίθα των ματιών σου.
Στο χαμόγελο σου.

Υ.Σ. ξέρεις..

Στίγματα εαυτού - Δεν έχεις θέση.

Δεν ξέρω.. Έχω χάσει μέρες, ώρες, ανθρώπους, συναισθήματα. Δεν ξέρω, όλα τα βλέμματα είναι ίδια, τα λόγια ομόηχα, τα αγγίγματα ανούσια.
-Πως είσαι;
-Δεν ξέρω, όπως με βλέπετε..
Όλα κυλάνε και φεύγουν και πάνε κάπου και που δεν έχω ιδέα. Έχω κολλήσει.. Σε ένα τι; Σε ένα ΤΙ; Έχω κολλήσει.. Έχω..Απελπισία.. Έχει καθίσει ένας τόνος από μάρμαρο κι αλάτι πάνω μου, μέσα μου, γύρω μου.. Ένας τόνος.. Κι είναι μια ευθεία η ζωή όλων μας. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος κι ένα μακρύτερα απ το κέντρο της απροσδόκητης αλήθειας. Ερωτευόμαστε σαν την απουσία γαλάζιου στον τρεμάμενο ορίζοντα. Πενθώ την ταραχή μας όταν είμαστε μαζί και την απώλεια όταν είμαστε χώρια. Σχεδιάζω μάτια στο χαρτί να με καλύψει αφού δεν βλέπω, μάτια στην απόσταση μάτια και στη συγνώμη.. Τώρα κοιτάζω έντρομη τις ιστορίες τους, τις ανάσες, μέσα απ το χαρτί, τις διαμάχες.Θα σου μιλήσω απόψε σαν να υπάρχεις, έψαχνα όλη νύχτα στο πρόσωπο μου έναν συνομιλητή με ενδιαφέρον. Δεν έχω τίποτε σημαντικό να του πω μα αυτός ο κόμπος στο στέρνο είναι που με κάνει να βεβαιώνομαι πως κάτι λείπει. Θαυμάζω αυτή την ψυχρότητα, διαχέεται στον αέρα μια επιδίωξη μοναξιάς, χωρίς επιρροές αυτή τη φορά, κι όπως πάντα χωρίς ανάσα. Δεν θα σου πω ψέματα, ακόμα κάποια βράδια περιμένω να πάει τρεις για να κοιμηθώ, δεν είναι η συνήθεια, είναι που ακόμα περιμένω. Και περνάνε οι ώρες κι είναι σαν να μην έχει βραδιάσει ποτέ κι εγώ σαν να κοιμήθηκα ολόκληρο αιώνα. Τώρα μου περισσεύει το θάρρος που δεν είχαμε. Κάνε κάτι, έλα βρες με. Βρες με εσύ γιατί εγώ χάνομαι και δεν ανασαίνω και τα μάτια μου δεν αναγνωρίζουν αυτό που κοιτώ. Τρομάζω. Έλα.

επιστροφή στο παρελθόν

Πατάω διστακτικά "νέα ανάρτηση". Ενώ νιώθω αποφασισμένη, ίσως γράψω τα ίδια.

Λέω να κάνω μια βουτιά στο παρελθόν. Βουτιά, κανονική με το κεφάλι.

Όπως το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα, κι ας παγώσω.
Το παρελθόν πάντα μ' αγαπάει και με περιμένει να γυρίσω. 

Δεν είναι τόσο οι "σταθερές αξίες". 

Αυτές ανήκουν στο παρόν μου - που ίσως σύντομα να γίνουν κι αυτές παρελθόν. 

Είναι απλά καταστάσεις που μπορώ να χειριστώ. 15 μέρες διακοπή. 

Όχι ότι μετά θα είναι το ίδιο. Μετά έρχεται το τέλος. Πολύ το κλάψαμε. Βαρέθηκα λίγο. 

17 μέρες για το (ουσιαστικό) τέλος.

Η ευκαιρία μου. 

Ξέρω ότι είναι λάθος, ο,τι έχει να κάνει με επιστροφή στο παρελθόν δε μου κάνει πάντα καλό, 

αλλά τώρα το ρισκάρω..

Υ.Σ. θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.