ανελέητα τρισάθλια έμπνευση

Πρέπει να έχω μια πολύ καλή δικαιολογία
που φοβάμαι να γράψω τον τελευταίο καιρό,
που φοβάμαι να πάω πάνω αριστερά και να πατήσω "νέα ανάρτηση".
Στα δεξιά, γράφει με απλή γραμματοσειρά, χωρίς έντονο χρώμα:
"τελευταία ημερομηνία δημοσίευσης 9 Μαρ 2014"
Και η διατύπωση του στην οθόνη είναι τόσο ταπεινή,
απλά και μόνο για να μη σου τραβήξει την προσοχή.
Αν ήθελε να σε ταρακουνήσει και να σε βάλει στο σωστό δρόμο,

θα σου έλεγε:

"ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ 20 ΜΕΡΕΣ.
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ,
ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ."

Σόου, παιδιά, δεν ξέρω αν μου λείπει η εμπνεύση,
ή αν απλά με κατακλύζει η μαλακία.
Δεν ξέρω αν δεν έχω αρκετά ενδιαφέροντα θέματα να γράψω,
ή αν απλά χάθηκε η μαγεία.
Και άκου ποιό είναι το θέμα. Ζητάει το "είναι" σου να ζήσεις κάτι. Παρακαλάει σαν τρελό κάθε τι ανώτερο - το σύμπαν, το Θεό, χου νόουζ - να ζήσεις αυτό το κάτι. Δεν ζητάει πολλά. Απλά, λίγα, βασικά, έχοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου του ότι αν έρθει αυτό που ζητάει θα το πάρει και θα το κάνει γαμάτο. Σε πρώτη φάση, δεν έρχεται. Δεν έρχεται Π Ο Τ Ε σε πρώτη φάση. Το μόνο που γίνεται είναι ότι σου πετάει ένα ξεροκόμματο. Σαν κάποιος να πεινάει σαν τρελός, και αντί να του δώσεις φαΐ, να του δώσεις αποφάι. Έτσι κάνει: δίνει "κάτι", πιστεύοντας ότι εσύ θα το περάσεις για τα πάντα, και θα το κυνηγήσεις μέχρι τέλους. Αν είσαι πολύ θύμα, θα το κάνεις. Θα δώσεις και μεγάλη χαρά στην ανώτερουλα δύναμη, που θα καθαρίσει και δεν θα σου χρωστάει τίποτα. Αν όμως εσύ χειριστείς σωστά και σοφά το ξεροκόμματο, μπορεί να εξελιχθεί σε παρηγοριά, μέχρι να έρθει το κυρίως πιάτο. Σε δεύτερη φάση, αυτή η ανελέητη ζήτηση σου, έχει ως αποτέλεσμα να σου πετάξει κάτι που μοιάζει τέλειο. Μοιάζει σαν κάτι που θα σε χορτάσει, και δεν θα χρειαστεί να φας ποτέ ξανά. Έλα όμως που αυτή σου η εντύπωση δεν κρατάει για πολύ. Στην προσπάθειά σου να το καταβροχθίσεις, καταλαβαίνεις ότι το περισσότερο ήταν σκάρτο. Το ανέχεσαι για λίγο, προσπαθείς να εισπράξεις μόνο τα καλά που μπορεί να σου δώσει, μέχρι να θυμηθείς να σεβαστείς τον εαυτό σου και να το πετάξεις στα σκουπίδια. Εκεί -περίπου- που του αξίζει. Η τρίτη φάση είναι η φάση: "ντάξει, τι άλλο μπορεί να μου τύχει; κουλ" Σου παίρνει το ξεροκόμματο, έχεις δώσει και το δικό σου εικονικά τέλειο κυρίως πιάτο, και μένεις ΠΑΛΙ στο σημείο από όπου ξεκίνησες. Κλείνει η παρένθεση που οι ουρανοί άνοιξαν και άρχισαν να σου πετάνε, έστω σκάρτα αποφάγια, και γυρνάμε στην ατέλειωτη εποχή αναζήτησης. Πάντα υπάρχουν παρενθέσεις, πάντα κλείνουν απότομα.

Και δεν με νοιάζει κόσμε αν δεν κατάλαβες. Μπορείς απλά να με αφήσεις ήσυχη, και εγώ θα σε κεράσω καφέ σε ένα ψαγμένο μέρος στο κέντρο.

Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη..

Κάτι γίνεται με εμένα και τα συγκινητικά τέλη. Τα θέλει ο οργανισμός μου μάλλον. Μα πότε φτάσαμε ως εδώ; Τόσες ώρες κούρασης, γέλιου, νεύρων, συγκίνησης, ανυπομονησίας, χαράς. Τόσες φορές που νιώσαμε ότι είχαμε τάσεις φυγής, ή άλλες που δεν ξεκολλούσαμε από εκεί μέσα. Μέρες που δεν περνούσαν οι ώρες για να έρθει το βράδυ, ή άλλες που δεν πέρναγε το δίωρο με τίποτα. Αμέτρητα κρυφά σχόλια και γέλια. Προσπάθεια ψυχολόγησης κάποιων ατόμων, που ίσως έπεσε στο κενό. Και τώρα τι; Αυτό ήταν; Αύριο. Ίσως η τελευταία φορά. Και μετά; Ακόμα και αν γίνει το λεγόμενο "θαύμα", κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και μετά το τέλος; Ας πάνε στο διάολο όλα τα υπόλοιπα. Άλλωστε έχει ειπωθεί πολλές φορές: "Οι πρωταγωνιστές είστε εσείς". Και ξέρεις ποιό είναι το θέμα; "Τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για μένα. Οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα..." Ναι αυτό είναι το θέμα. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε το τέλος. Και να σου πω κάτι; Είναι λιγότερο επίπονο το τέλος όταν ξέρεις ότι δεν νιώθεις έτσι μόνο εσύ. Μπορεί κάποιοι να μην έχουν ιδέα πως νιώθεις, και να μην έρθουν ποτέ στη θέση σου, αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι σε κάνουν να νιώθεις τυχερός. Δεν λέω παραπάνω. Δεν είμαστε για συναισθηματισμούς. Ας τα δώσουμε όλα. Ας είναι ο φόβος του τέλους η αφορμή για να κάνουμε πράξη όσα ονειρευόμαστε ότι θα γίνουν "κάποια μέρα". Έστω και τώρα. Λίγο πριν το τέλος.

Υ.Γ. Α. ξέρω ότι του χρόνου θα είμαστε και οι δύο εκεί. Ακόμα κι αν εσύ δεν το ξέρεις. Μαλλονειναιγραφτο. Γιατί όπως λέει και η αρχηγός "οι λέξεις ενωμένες διαβάζονται καλύτερα." [...]

Καιρός ήταν.

Ήρθε η στιγμή για νέα ανάρτηση. Είχα καιρό να γράψω. Δε με λυπεί τόσο το γεγονός ότι δεν έγραφα, όσο το ότι δεν μπορούσα να εκφράσω αυτό που ένιωθα. Και όχι τόσο που δεν μπορούσα να το εκφράσω, όσο το ότι δεν θα υπήρχαν οι κατάλληλοι αναγνώστες για να καταλάβουν τα μισόλογά μου. Και όχι τόσο το ότι δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι, όσο το ότι υπήρχαν οι ακατάλληλοι.

Όχι ότι τώρα θα γράψω και τίποτα συναρπαστικό. Απλά, με εκνευρίζει ο εαυτός μου ώρες ώρες. Το πόδι δεν σταματάει να πηγαίνει πάνω κάτω και τώρα έχω πραγματικά νεύρα. Δεν ξέρω τι θέλω, και κατηγορώ τους γύρω μου που δεν ξέρουν τι θέλουν από μένα. Ποτέ δεν ήμουν από τους ανθρώπους που θα αφοσιωθούν 100% σε ένα αντικείμενο και θα το κάνουν τέλεια. ΌΧΙ. Η Εύα από μικρό παιδί ήθελε 10 πράγματα να τα κάνει αρκετά καλά - ποτέ τέλεια. Λούσου τα τώρα Εύα που μεγάλωσες. Θα μου πεις, γιατί δεν αφοσιώνεσαι τώρα; Θα σου πω ότι όλα είναι μια συνήθεια και θα μπω στο καβούκι μου μέχρι να ξεπεράσω και αυτό το εμπόδιο.

Είναι αυτό που νομίζεις ότι ένα πρόβλημά σου θα κρατάει για πάντα, ενώ δεν έχεις καταλάβει ότι κρατάει απλώς μέχρι να το ξεπεράσεις. Σκέψου το τελευταίο σοβαρό πρόβλημα που είχες. Σοβαρό; Μαλακίες. Δεν μιλάμε για αρρώστιες και όντως σοβαρά προβλήματα. Μιλάμε για τα καθημερινά ημισοβαρά προβλήματα που σπάνε τη μονοτονία. Το σκέφτηκες; Σκέφτηκες πώς το ξεπέρασες; Είδες πόσο γελοίο ήταν; Σου κατέστρεφε τις μέρες και η λύση του ήταν εξ αρχής μέσα στο μυαλό σου. Τα βράδια πριν κοιμηθείς ήταν το μόνο σου άγχος, που χαλούσε τα σχέδια της επόμενης μέρας, αλλά δεν καταλάβαινες ότι εσύ τα δημιουργείς όλα.

ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Δεν ξέρω τι θέλω, τι με ενοχλεί, τι να κάνεις για να με βοηθήσεις. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε παίρνω στα σοβαρά, δεν ξέρω αν πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα, δεν ξέρω αν πρέπει να λιώσω στην προπόνηση, δεν ξέρω αν πρέπει να σε κοιτάω τα πρωινά, δεν ξέρω αν πρέπει μιλήσω, να σου πω τι με ενοχλεί, ή να σου πω τι να κάνεις σωστά. ΑΝ ΑΥΤΟ ΖΩΗ ΤΟ ΛΕΝΕ, ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ.

Κάτι κάνω λάθος. Πάντα κάτι θα κάνω λάθος και όσο ο καιρός περνάει εγώ λυπάμαι. Και όσο φτάνει το τέλος, τα δάκρυα είναι έτοιμα. Και όσο είναι έτοιμα, τόσο μεγαλώνει το άγχος. Και όσο μεγαλώνει το άγχος, τόσο έρχεται η δύσπνοια. Και όσο έρχεται η δύσπνοια, τόσο εγώ δεν υπάρχω - ούτε σαν ιδέα, ούτε σαν έννοια.

Θα κάτσω λοιπόν με τις γαμημένες δικαιολογίες αγκαλιά και θα κλαίω τη μοίρα μου. Αντίο.

Παραμύθι χωρίς τέλος

*Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα παιδί που λάτρευε να πηγαίνει στο τσίρκο. Το είχαν πάει οι γονείς του για πρώτη φορά όταν ήταν 6 χρονών και από τότε είχε μαγευτεί. Όποτε έβρισκε ευκαιρία, έπιανε τη μαμά του από το χέρι και την έσερνε στο χώρο που γίνονταν οι παραστάσεις. Πάντα στο ίδιο μέρος. Πάντα οι ίδιοι άνθρωποι.

Περνούσε ώρες ολόκληρες καθισμένος σε μια πλαστική καρέκλα να βλέπει τα κόλπα και τα νούμερα των ακροβατών. Είχε, μάλιστα, συμπαθήσει πάρα πολύ ένα μάγο, και κάθε φορά που πήγαινε, περνούσε να τον δει. Ο μάγος του έκανε πάντα το ίδιο μαγικό κόλπο και ο μικρός πάντα μαγευόταν. Κάθε φορά ανύψωνε τον μάγο στα μάτια του, ήθελε να του μοιάσει. Τα χρόνια περνούσαν, ο μικρός είχε γίνει θαμώνας στις παραστάσεις του τσίρκου ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να το βαριέται. Ήξερε τι θα δει το επόμενο λεπτό. Καθώς μεγάλωνε κατάλαβε με ποιό τρόπο έκανε ο μάγος το κόλπο, και πια δεν του φάνταζε τόσο συναρπαστικό. Ποτέ όμως δεν του είπε ότι το είχε καταλάβει, για να μην τον στενοχωρήσει.


Ώσπου μια μέρα είδηση βόμβα έσκασε στην πόλη. "ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΣ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΚΑΣΚΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ." Ο καθένας που ζούσε σε εκείνη την πόλη είχε μάθει το νέο. Μόλις έφτασε στα αυτιά των φίλων του μικρού άρχισαν να τον παροτρύνουν να πάει. Λογικό να θέλουν να πάει, γιατί κάθε φορά τους τρέλαινε για το πόσο αγαπάει το τσίρκο. Έφτασε και στα αυτιά των γονιών του. Ήθελαν να πάνε να του πάρουν απο μόνοι τους εισιτήρια, αλλά κάτι τους κράτησε από το να το κάνουν. Αυτό ήταν η αντίδραση του μικρού. Διστακτικός, τρομαγμένος, αναποφάσιστος. Γιατί; Η συνήθεια. Τόσα χρόνια στο τσίρκο του -γιατί πια το θεωρούσε δικό του- πώς ξαφνικά θα πήγαινε σε ένα πολύ μεγαλύτερο και καλύτερο; Φοβόταν και μόνο στη σκέψη. Όμως η αγάπη του για το τσίρκο δεν τον άφησε να μην το κάνει. 

Ευτυχώς η απόφαση ήταν σωστή. Όλα ήταν απλά σωστά. Ο μικρός μαγεύτηκε απόλυτα από το θέαμα που είδε. Το μυαλό του ταξίδεψε παντού, σ' όλα τα μέρη που θα ήθελε να πάει. Δεν έχανε λεπτό που να μη το ζει. Και ο μάγος; Δεν θα έπρεπε να του λείπει;


Καινούριο τσίρκο; Καινούριος μάγος! Ήταν εκεί. Ο μικρός δεν μπορούσε να αντιληφθεί τα μαγικά που έκανε. Τον κοιτούσε και προσπαθούσε να τον αποκωδικοποιήσει. Να καταλάβει τα κόλπα του. Αλλά ήταν υπερβολικά δύσκολο. Δεν είχε φανταστεί ποτέ έτσι το τσίρκο, παρόλο που το παρακολουθούσε τόσα χρόνια. Δεν έχανε παράσταση. Ήταν κάθε φορά εκεί.

Το τσίρκο όμως δεν θα έμενε για πάντα εκεί. Είχε να πάει στην επόμενη πόλη. Και ο μικρός;


Ο μικρός άρχισε να στενοχωριέται πριν καν τελειώσουν οι παραστάσεις. Έμεναν ακόμα τρεις και ήδη δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο. Προσπαθούσε να χορτάσει όσο μπορούσε τις στιγμές του μέσα στο τσίρκο. Παρατηρούσε το μάγο, έτσι ώστε να εντυπωθεί η εικόνα του στο μυαλό του, όταν θα έφευγε. Του έγραψε κάτι, για να το διαβάζει όταν θα είναι πια μακριά. "Του έγραψε γιατί ήξερε πως αυτές οι μέρες θα ξεχαστούν". Όμως παρόλα αυτά ο μικρός ήταν ευγνώμων. Και για τον μάγο και για το τσίρκο. Κρατούσε τις στιγμές της παράστασης σαν φυλαχτό. Ακόμα και αυτές που στην παράσταση κάτι πήγαινε λάθος, ακόμα κι αυτές τις κρατούσε στη μνήμη του. Τι έγινε όμως στο τέλος; Αυτό δεν είναι που μας νοιάζει;


Ίσως δεν είναι αυτό που μας νοιάζει. Ίσως το ότι το τέλος ακόμα απουσιάζει, να θέλει να μας δείξει ότι κάποια πράγματα ποτέ δεν τελειώνουν. Ο μικρός άλλαξε τον τρόπο οπτικής του για το τσίρκο μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, είδε καινούριες εικόνες, έκανε γνωριμίες με τους θεατές ή τους ακροβάτες, γνώρισε το μάγο...



"Είναι κάποια παραμύθια που δεν θες να τελειώσουν αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Πρέπει να πας στο επόμενο βιβλίο. "Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή." Όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Είναι στο χέρι μας αν η τελευταία φράση θα είναι "και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα". Λίγο έμεινε."

Υ.Γ. Χ.Π !

Θα έρθει η στιγμή. Άν έρθει...

Θα έρθει η στιγμή που όλα αυτά που νιώθεις, σκέφτεσαι και αναλύεις
θα γίνουν κομμάτια.
Θα τα θυμάσαι και θα τα βρίσκεις ανούσια.
Θα εύχεσαι να ήταν το μόνο πρόβλημά σου.
Θα κοιτάς τον καθρέφτη, αν έχεις ακόμα το θάρρος,
και θα βλέπεις το κενό.
Οι προτεραιότητες που πρέπει τώρα να βάλεις,
θα στέκονται εμπόδιο για τα όνειρά σου.
Η μαγική πίστη στη ζωή που πιθανώς έχω,
δε μ' αφήνει να κρύψω το γεγονός
ότι όλα μπορούν τα διορθωθούν
όταν υπάρχει θέληση.
Αν δεν υπάρχουν όμως τα θεμέλια;
Αν, αν, αν...
Αυτά τα δύο γραμματάκια δεν μπορούν να σου επιτρέψουν
να πάρεις μια απόφαση.
Μια τελειωτική απόφαση. Ίσως εκεί είναι και το ενδιαφέρον.
Όλα αφήνονται στην τύχη. Όλα; Όχι ακριβώς όλα.
Μπορείς να κάνεις πολλά που θα βοηθήσουν την τύχη σου.
Μισώ το αν όπως μερικούς ανθρώπους ορισμένες στιγμές.
Τονίζω το ορισμένες.
Το θέμα είναι να αφήσεις τον εαυτό σου να αποφασίσει.
Να του επιτρέψεις να κάνει αυτό που θέλει.
Ας είναι αυτή η μία και μοναδική προτεραιότητα. Με όποιο κόστος.

"Γιατί έρχεται κάποια στιγμή που σταματάς να πιστεύεις στα παραμύθια. Που κοιτάς κατάματα τον έξω κόσμο και σου πληγώνει όλες εκείνες τις φορές που άφησες τον εαυτό σου να πιστέψει στη "μαγική ζωή". Και το πρόβλημα είναι ότι άφησες κάποια παραμύθια ανολοκλήρωτα..."

3802

Θα βόλευε να ήμουν από τους ανθρώπους
που παίρνουν μια απόφαση
και την υποστηρίζουν μέχρι τέλους.
Σαν αυτούς που λένε "εφόσον το αγαπάω, θα το καταφέρω".
Θα βόλευε πολύ, όταν φωνάζω το στίχο
"κι ας μην είναι σωστό, πάντα ο,τι σκεφτώ θα το λέω", να το εννοώ.
Όχι καρδιά μου, δεν το εννοώ. Θα ήθελα πολύ να το εννοήσω,
αλλά πάντα μια γαμημένη σκέψη θα τα χαλάει όλα.
Πλέον δεν απελπίζομαι, εκνευρίζομαι.
Και δεν ξέρω πόσο θυμός χρειάζεται για να κάνω τα λόγια μου πράξεις.
Πια δεν έχει σημασία αν μπορώ, έχει σημασία αν θέλω.
Και ενώ θέλω, δεν μπορώ, γιατί ίσως δε θέλω αρκετά.
Το μόνιμο "δε βαριέσαι" με περιμένει στη γωνία.
Αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξω δρόμο,
και να το ξεχάσω μια και καλή.
Επιπλέον χρειάζεται όλες αυτές οι σκέψεις μου,
να παραμείνουν στο κεφάλι μου και να μην ξεχνιούνται.
Καλή η αυτοκριτική, όταν έχει αποτελέσματα.

Και τέλοσπαντων, δεν ξέρω τι θέλω, και αν το θέλω πολύ,

και αν θα το θελήσω ποτέ πολύ.

Ευχή ή κατάρα;

Έρχεται η στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που πρέπει να πάρει μια απόφαση. Μια απόφαση που θα καθορίσει τη ζωή του. Κι αν δεν καθορίσει τη ζωή του, θα καθορίσει το πόσο εύκολες ή πόσο δύσκολες θα είναι οι αποφάσεις στη ζωή του. Τι εννοώ; Ζούμε σε μια εποχή που καθημερινά ακούμε τις λέξεις: κρίση, ανεργία, φόβος, ψυχαναγκασμός, μαζοποίηση, αβεβαιότητα, ανούσια πτυχία, φυγή στο εξωτερικό, αποτυχία. Αφού τις ακούμε καθημερινά τις έχουμε κάνει δικές μας. Κάποιος μας έχει πείσει ότι θα τις συναντήσουμε μπροστά μας κι όχι μόνο στις συζητήσεις μας.

Απ' τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας στο σχολείο, τότε ακόμα, στην πρώτη Δημοτικού, μπορούμε να διακρίνουμε πολύ μακριά μας ένα πιστόλι. Η παιδική μας αφέλεια δε μας αφήνει να το προσέξουμε. Βλέπουμε ότι κάτι υπάρχει, αλλά δεν δίνουμε βάση στο τι είναι και γιατί βρίσκεται εκεί. Όσο τα χρόνια περνάνε, όλο και πλησιάζει. Στο τέλος του δημοτικού μπορούμε πια να καταλάβουμε τι είναι, αλλά είναι αρκετά μακριά για να αποτελεί απειλή για εμάς. Στο γυμνάσιο τα πράγματα αλλάζουν. Η περιέργεια μας μεγαλώνει και στρεφόμαστε πιο συχνά στο να εξετάσουμε γιατί αυτό το πιστόλι βρίσκεται εκεί. Μερικές φορές ίσως και να αγχωνόμαστε για το αν θα υπάρξει καλό τέλος, αφού ήδη μας σημαδεύει. Έρχεται και το Λύκειο... 'Εκει τα πράγματα αγριεύουν. Το πιστόλι απέχει από εμάς μόνο μερικά μέτρα. Έρχεται δε και η στιγμή που το ακούμε να οπλίζει. Ο φόβος μας καταβάλει και δεν σκεφτόμαστε λογικά. Πιστεύουμε ότι θα σκοτωθούμε στα σίγουρα. Δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτό το πιστόλι θα μας προσπεράσει, και κάποια στιγμή στο τέλος του Λυκείου θα το αφήσουμε πίσω μας. Δεν έχουμε καταλάβει επίσης ότι από την αρχή εμείς το κινούσαμε. Δεν έχουμε καταλάβει  ότι εμείς επιλέξαμε το αν θα υπάρχουν σφαίρες ή όχι. Το αν θα μας τρώει μια ζωή η θύμησή του ή αν θα μας υπενθυμίζει ότι αφού γλιτώσαμε είμαστε δυνατοί.

"Αυτό που έχω είναι ευχή ή κατάρα. Δίκοπο μαχαίρι. Ο,τι και να γίνει εγώ θα κάνω αυτό που αγαπάω. Μ' ακούς; Εγώ θα κάνω αυτό που γουστάρω στο τέλος. Ας περάσω οπουδήποτε. Ας περάσω χίλια κύματα. Δεν πρόκειται να κάνω ούτε για μια στιγμή κάτι που δεν με εκφράζει. Εγώ θα γίνω συγγραφέας και θα έρχεται ο κόσμος και θα μου λέει "Μπράβο, με άγγιξε το βιβλίο σου." Και εγώ θα μαζεύω χαρά και κουράγιο και όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Α Γ Α Π Α Ω."

Η φάση είναι "όλα ή τίποτα" κι όπως έχω αποδείξει είμαι διατεθειμένη να διαλέξω ένα απ' τα δύο. Είμαι διατεθειμένη να πω "μένω, υπομένω, διαβάζω, θυσιάζω, παλεύω" και είμαι διατεθειμένη να πώ "εξασκούμαι, χαλαρώνω, αλλά και πάλι παλεύω, παλεύω, παλεύω". Θέλω να διαλέξω την εύκολη λύση, αλλά θα είναι κρίμα. Θα είναι και ρίσκο. Έτσι κι αλλιώς όλη η διαδικασία είναι ένα ρίσκο αλλά τουλάχιστον με την δύσκολη λύση βοηθάς την τύχη σου.

Δεν ξέρω. Έφυγα από το Θησείο σκασμένη. Θα απευθύνω σε εσένα, μόνιμε αληθινέ μου φίλε, που για άλλη μια φορά περνάμε τα ίδια και με καταλαβαίνεις όσο κανείς άλλος. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που θα σε αφήσω στον ηλεκτρικό του Θησείου και θα περπατήσω μέχρι το μετρό του Συντάγματος αργά το βράδυ μόνο και μόνο για να σκεφτώ.

Περνώντας από την Ερμού, οι νότες της ακουστικής κιθάρας έσκισαν τη σιωπή του βραδινού Κέντρου. Ο τύπος στη γωνία με το μικρόφωνο κρεμασμένο στο λαιμό του έτσι ώστε να τραγουδάει χωρίς να χρησιμοποιεί τα χέρια του -τα οποία δέσμευε η κιθάρα- μου τράβηξε το ενδιαφέρον. "Wish you were here", το τραγούδι που ακουγόταν. Έκατσα στο πεζούλι μπροστά του χωρίς να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Τον κοιτούσα και θαύμαζα το πάθος του και τη θέληση του. Το κοινό του ήταν 4 άνθρωποι και οι περαστικοί που έτυχε να περνάνε από εκεί. Δεν σήκωσε τα μάτια από την κιθάρα του, το μικρόφωνο του, και την παρτιτούρα του. Ήταν στις 10.30 το βράδυ στην Ερμού, έπαιζε κιθάρα, τραγουδούσε, και μπορεί με τη φαντασία του να ταξίδευε μίλια μακριά.

Λίγο πιο πάνω βρισκόταν ο Μος. Ο Μος είναι show man. Έχει ταξιδέψει όλο τον κόσμο με την κιθάρα του και τα τελευταία χρόνια ζει στην Ελλάδα. Στο δρόμο. Έχει τύχει να μιλήσουμε 2-3 φορές σε κάποιο σοκάκι της πλάκας, ή στην Ανδριανού. Πότε μας έλεγε χαμογελαστός αλλά ταυτόχρονα εκνευρισμένος σε μια γλώσσα που έμοιαζε με αγγλικά: "Όλοι αφήνουν μούσι και είναι ίδιοι. Το μούσι δεν δείχνει την ομορφιά σου. Χαζοί οι άντρες, θα γελούσε και ο Frank Sinatra" και πότε καταβεβλημένος αλλά παράλληλα ευγενικός μας έλεγε ότι "Σήμερα πεινάω, σήμερα πρέπει να φάω, δεν έχει show..." Παρόλα αυτά, ήταν εκεί και έστελνε φιλιά σε δύο κοπέλες που στάθηκαν να τον ακούσουν. Μόλις έφυγαν, συνέχισε δυναμικά το τραγούδι του και έψαχνε "το επόμενο θύμα" που θα τον προσέξει...

Συνέχισα το δρόμο μου και συνάντησα άλλον έναν πλανόδιο μουσικό. Χαμογέλασα. Το τραγούδι που έπαιζε; "Θα' μαι κοντά σου όταν με θες." Ο στίχος που έλεγε όταν περνούσα; "Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή"... Δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα αυτά που σκεφτόμουν. Γιατί καλέ μου φίλε, όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί. Έκαναν αυτό που τους ηρεμούσε, τους έδινε ζωή, τους ανανέωνε. Αυτό είναι πάνω από δουλειές, μισθούς και σπουδές. Γούσταραν τόσο που έπαιρναν δύναμη μέσα από αυτό. Και θυμάσαι που λέγαμε ότι είμαστε οι μόνοι με αυτά τα γαμημένα μυαλά; Κι αυτοί τα ίδια μυαλά είχαν! Και να' τοι. Ο,τι κι αν πέρασαν ήταν εκεί. Όπως και οι σκειταδες στο Σύνταγμα, όπως και τόσοι άλλοι εκεί έξω. Κρυμμένοι πίσω από ταυτότητες, επικαλούμενοι επαγγέλματα. Κάνουν αυτό που αγαπάνε. Αυτό έχει σημασία. Η απόφαση θα παρθεί, γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Ποιός μας λέει όμως το τέλος; Ποιός μας προδιαγράφει το μέλλον; Ποιος μας καθορίζει την τύχη; Οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Παρ΄το απόφαση και ζήστο. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Το πιστόλι θα το προσπεράσουμε, θα πυροβολήσει στον αέρα και ο κρότος θα σηματοδοτήσει την αρχή μας στον έξω κόσμο. Είσαι έτοιμος;