Δι εντ.

Σήμερα θέλω να γράψω. Θέλω ΤΟΣΟ πολύ να γράψω.

Αναθεώρησα για κάτι. Έχω αναφέρει και σε παλιότερη ανάρτηση πόσο πολύ μισώ τα τέλη. Προφανώς και ακόμα τα μισώ, δεν αναθεώρησα τόσο. Απλά για ακόμα μια φορά στη ζωή μου, συνειδητοποίησα κάτι, το οποίο αν το είχα σκεφτεί πριν από καιρό, θα γλίτωνα πολύ άσχημες καταστάσεις. Τα μισητά, λοιπόν, τέλη είναι μισητά μόνο πριν συμβούν. Τι εννοώ; Όλο το μίσος μου, προέρχεται από στιγμές πριν το τέλος. Και μόνο στη σκέψη ότι θα έρθει, ο πόνος είναι αφόρητος. Εξαναγκάζεις τον εαυτό σου να βιώσει "κάπως" τις τελευταίες στιγμές και χάνεις όλη την ουσία. Περνάς πολύ άσχημα. Προσπα

θείς να χορτάσεις ανθρώπους, μέρη, λόγια, συναισθήματα. Προσπαθείς να κρατήσεις όσα περισσότερα μπορείς και γίνεσαι κομμάτια γιατί ξέρεις ότι θα τελειώσουν. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να τελειώσουν, απλά... το ζεις. Χωρίς πόνους, χωρίς υπεκφυγές. Χωρίς "κάτσε λίγο ακόμα να σε δω" ή κλάματα και ακατάλληλες λέξεις. Είναι σαν ένα τσιρότο. Ξέρεις ΠΟΣΟ θα πονέσεις όταν το τραβήξεις και το σκέφτεσαι ώρα μέχρι να βρεις το κουράγιο. Βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να "πονέσει" πολύ, για να είναι προετοιμασμένος για τον επικείμενο πόνο. Παίρνεις την απόφαση, το τραβάς... και απλά κενό. Ο πόνος ελάχιστος -αφού είχες προκαλέσει περισσότερο- και μια γλυκόπικρη ανακούφιση. "Αυτό ήταν;" Ε, ναι λοιπόν. Αυτό ήταν. Ήταν αυτό απ' την αρχή, απλά δεν είχες τα κότσια να το αντιμετωπίσεις. Για να γυρίσουμε στα απαίσια τέλη, τα σκεφτόμαστε πιο απαίσια από ο,τι ήδη είναι -ΠΟΣΟ ΠΙΑ;- κι έτσι πονάμε πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε.


Το τέλος σου θα σε πονάει, μέχρι να έρθει η νέα αρχή. Και συνήθως η νέα αρχή... δεν αργεί.

Η μέρα μου.

Τώρα που ξεκινάω να γράφω αυτή την ανάρτηση μένουν 25 λεπτά ακόμα για να λήξει η μέρα των γενεθλίων μου. Η μέρα μου. Μέχρι να την τελειώσω, μπορεί και να έχει αλλάξει η μέρα. Δεν με τρομάζει πια αυτό. Όσο κι αν είναι λυπηρό. Ήταν η μέρα μου. Με θυμήθηκαν άτομα που ήταν ξεχασμένα σε μια γωνιά της καρδιάς μου, άλλα άτομα μου υπενθύμισαν πόσο μ' αγαπούν, άλλα με καθησύχασαν και μου τόνισαν ότι μπορώ να νιώθω ασφαλής δίπλα τους. Κάποια άλλα μου έδειξαν γιατί δεν πρέπει να τα εμπιστεύομαι.

Ξαφνικά, όπως περπατάμε, γυρνάει, με κοιτάει στα μάτια και μου λέει "Οι αγάπες είναι σαν τον καπνό του τσιγάρο. Στην αρχή είναι πολύ πυκνός. Σιγά σιγά αρχίζει και διαλύεται. Μέχρι που εξαφανίζεται." Το σκέφτομαι για λίγη ώρα χωρίς να μιλήσω. Ακούω τη Μποφίλιου που παίζει στο κινητό και απαντάω: "Ο καπνός μπορεί φαινομενικά να εξαφανίζεται, όμως πηγαίνει προς το ταβάνι. Μένει εκεί και το ταβάνι κιτρινίζει. Πιστεύεις ότι έχει φύγει άλλα αν δεν το βάψεις, δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Είναι δική σου επιλογή το τι θα κάνεις." Με κοιτάει αινιγματικά. Το σκέφτεται. Δεν απαντάει. Φτάνουμε κάτω από το σπίτι. Καθόμαστε στα σκαλιά. Παίρνω μια βαθιά ανάσα κι αρχίζω να μιλάω. Λέω ότι οι καταστάσεις επαναλαμβάνονται. Έμμεσα. Επαναλαμβάνεται μια κατάσταση που εσύ παίρνεις τη θέση μου και εγώ την δική της. Ποιός το περίμενε; Εγώ τη δική της. Κι όμως. Έχουν περάσει 3 χρόνια κι εγώ είμαι πια εκείνη. Ο χαρακτήρας της, οι εκφράσεις της, οι απόψεις της, ακόμα και οι κακές της συνήθειες. Δουλειά μου είναι να συνεχίσω το έργο της. Το βάρος που μου μετέδωσε τότε και με έκανε διαφορετικό άνθρωπο, να το "δώσω" κι εγώ με τη σειρά μου σε ανθρώπους που αγαπάω. Όπως συγχώρεσε εκείνη, να συγχωρήσω κι εγώ και να με ελαφρύνω λίγο. Το βάρος δεν θα το αρνηθείς, θα το θεωρήσεις δώρο. Αυτό θα είναι το λάθος σου. Κι όμως εγώ θα είμαι εκεί, σε μια γωνιά, μέχρι να συνειδητοποιήσεις αυτό το λάθος. Μετά, θα σε αφήσω να πράττεις όπως εσύ θες. Όταν θα είμαι στις καλές μου, θα σου δίνω μερικές συμβουλές.

Φεύγω απ' το σπίτι σου, σχεδόν ζαλισμένη. Οι άνθρωποι περνάνε και με κοιτούν. Σαν να μου λένε "Τώρα φαίνεσαι 16. Χρόνια σου πολλά. Να περάσεις τέλεια σήμερα." Με προσπερνούν και δεν με ακούν που τους φωνάζω "ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΜΙΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΧΗ. ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΕ 2 ΩΡΕΣ. ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ." Απομακρύνονται. Κοιτάω το φεγγάρι. Πιο φωτεινό απο ποτέ. Για μένα είναι εκεί. Είναι η μέρα μου. Δεν το λέω σε κανέναν γιατί ακούγεται εγωιστικό. Έχει σύννεφα. Και το πρωί είχε. Αλλά εγώ κοιτούσα τις ακτίνες του ήλιου. Πρέπει να κοιτάμε προς το φως. Κάνω κάτι που είχα καιρό να το κάνω. Προσπαθώ να βρω τα σχήματα που κάνουν τα σύννεφα. Ένα πρόσωπο βλέπω, λυπημένο. Τα μάτια του και το στόμα του είναι κενά που κάποιος αέρας τα έφτιαξε, απομακρύνοντας το ένα σύννεφο απ' το άλλο. Αρνούμαι να μείνω σε αυτό το πρόσωπο. Σε αυτή την έκφραση. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι άλλο, δεν τα καταφέρνω. Προσέχω δύο αστέρια, που με λίγη φαντασία θα έμοιαζαν με μάτια. Μου μένει το χαμόγελο. Δεν το βρίσκω. Κλείνω το μάτια και το βλέπω μπροστά μου. Τα ανοίγω. Χαμογελάω. Σκύβω το κεφάλι κι ακόμα και στην άσφαλτο, βλέπω το χαμογέλο. Είναι όλες οι στιγμές που χαμογέλασα αληθινά αυτά τα 16 χρόνια. Φτάνω σπίτι.

Η μέρα μου έχει τελειώσει εδώ και 29 λεπτά. Όμως εγώ, με τη μαγική πίστη που έχω στη ζωή, χαμογελάω ακόμα. Βρίσκω το θάρρος να πω πράγματα που πάντα ήθελα να πω, κάνω τον δικό μου απολογισμό της χρονιάς, υπόσχομαι νίκες και φτιάχνω χαμόγελα. Σε ένα χαρτί, σε μια οθόνη, σε ένα πρόσωπο. Τι κι αν μένει ένας χρόνος για την επόμενη φορά; Εγώ πάντα θα κοιτάω την άσφαλτο και θα βλέπω το χαμόγελο με τα φωτεινά μάτια, έτσι κι αλλιώς... δικό μου είναι. :)

η δειλία

Του είπα ότι τελευταία δε γράφω όπως θα ήθελα. Ότι κάτι με κρατάει πίσω. Ίσως το ότι ξέρω ότι τα κείμενά μου θα διαβαστούν από ανθρώπους για τους οποίους θέλω να γράψω. Άρα δε μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα. Τα λόγια μου θα έχουν συνέπειες. Οι συνέπειες είναι ο εφιάλτης μου.

Κατά λέξη μου απάντησε: "θα ξαναμπείς σίγουρα σε ρυθμούς απλά μην σε νοιάζει τόσο αυτό... ή μάλλον να σε νοιάζει και να το χρησιμοποιήσεις κιόλας... να τους λυγίσεις, να τους πεις "ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ" όταν χρειάζεται ή "Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ" μέσα απ' τα κείμενα είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι αυτός που θες να του πεις κάτι όντως θα το διαβάσει."
Ξέρεις όμως ποιό είναι το θέμα; Εγώ φοβάμαι. Φοβάμαι να μιλήσω ξεκάθαρα.

Δε θα σου πω ότι δε θέλω να βγω μαζί σου, και θα καταλήξω σε ένα πολύ μακρινό μέρος για να μη με δεις, και θα θυμίσω στην παρέα μου να μην κάνει τσεκ ιν. Θα φοβηθώ να φωνάξω μέσα στη μούρη σου - όσο κι αν χρειάζεται - για να μη νευριάσεις μαζί μου. Θα σου λέω ηρέμησε όταν φωνάζεις σε έναν τύπο στο μετρό που έχει κάτσει στα αριστερά στις κυλιόμενες και μπλοκάρει το πέρασμα, όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους που το κάνουν. Όλα αυτά θα τα κάνω, γιατί φοβάμαι τις συνέπειες. Και όχι, δε θα του πω πόσο μαλάκας είναι, γιατί δεν έχω το δικαίωμα να μιλήσω. Τουλάχιστον για λίγο χρονικό διάστημα ακόμα. Όταν μπορέσω... δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί μέχρι τότε να έχω αποδεχτεί πόσο μαλάκας είναι, που να μη χρειάζεται καν να του το τονίσω.

Λένε ότι έχω κόλλημα με τη Μποφίλιου. Ναι, έχω. Θαυμάζω το χαρακτήρα της, το πάθος της, την αποφασιστικότητά της. Θαυμάζω το ότι αν κάποιος της αφαιρούσε το δικαίωμα να εκφέρει άποψη πάνω σε αυτό που αγαπάει - στην προκειμένη, το τραγούδι - αυτόν τον κάποιο θα τον είχε πάρει ο διάολος. Ναι, εγώ αυτό το θαυμάζω. Δε μπορώ να το κάνω. Δε θα μπορέσω ποτέ και δε με λυπεί τόσο αυτό. Με λυπεί το γεγονός ότι έγω πάντα βγαίνω λάθος και πέφτω έξω. Δεν αξιολογώ σωστά καταστάσεις.

Πώς λοιπόν θα του πω ότι είναι μαλάκας; Εγώ έκανα λάθος, εγώ δέθηκα. Γιατί να ζητάω ρέστα από τους τρίτους; "Όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς." Κάτσε Εύα φάε στη μούρη όσα σιχαίνεσαι. Σχολίασε συμπεριφορές, και σκούπισε δάκρυα ατόμων που συμπαθείς. Μείνε όλη μέρα στα τηλέφωνα και γίνε το κοριτσάκι που θα έκραζες. Κάντο γιατί φοβάσαι τις συνέπειες. Διώξε τους γαμημένους ανθρώπους που σου δυσκολεύουν τη ζωή. Ή έστω φύγε. Φ Υ Γ Ε. Γαμώ τα δεσίματα, τις ειρωνείες, τα ψεύτικα χαμόγελα, τα αινιγματικά βλέμματα, τα πονεμένα πόδια, τα δάκρυά τους, τη δειλία, τις συνέπειες, τους μαλάκες και τα άγχη.

ανελέητα τρισάθλια έμπνευση

Πρέπει να έχω μια πολύ καλή δικαιολογία
που φοβάμαι να γράψω τον τελευταίο καιρό,
που φοβάμαι να πάω πάνω αριστερά και να πατήσω "νέα ανάρτηση".
Στα δεξιά, γράφει με απλή γραμματοσειρά, χωρίς έντονο χρώμα:
"τελευταία ημερομηνία δημοσίευσης 9 Μαρ 2014"
Και η διατύπωση του στην οθόνη είναι τόσο ταπεινή,
απλά και μόνο για να μη σου τραβήξει την προσοχή.
Αν ήθελε να σε ταρακουνήσει και να σε βάλει στο σωστό δρόμο,

θα σου έλεγε:

"ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ 20 ΜΕΡΕΣ.
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ,
ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ."

Σόου, παιδιά, δεν ξέρω αν μου λείπει η εμπνεύση,
ή αν απλά με κατακλύζει η μαλακία.
Δεν ξέρω αν δεν έχω αρκετά ενδιαφέροντα θέματα να γράψω,
ή αν απλά χάθηκε η μαγεία.
Και άκου ποιό είναι το θέμα. Ζητάει το "είναι" σου να ζήσεις κάτι. Παρακαλάει σαν τρελό κάθε τι ανώτερο - το σύμπαν, το Θεό, χου νόουζ - να ζήσεις αυτό το κάτι. Δεν ζητάει πολλά. Απλά, λίγα, βασικά, έχοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου του ότι αν έρθει αυτό που ζητάει θα το πάρει και θα το κάνει γαμάτο. Σε πρώτη φάση, δεν έρχεται. Δεν έρχεται Π Ο Τ Ε σε πρώτη φάση. Το μόνο που γίνεται είναι ότι σου πετάει ένα ξεροκόμματο. Σαν κάποιος να πεινάει σαν τρελός, και αντί να του δώσεις φαΐ, να του δώσεις αποφάι. Έτσι κάνει: δίνει "κάτι", πιστεύοντας ότι εσύ θα το περάσεις για τα πάντα, και θα το κυνηγήσεις μέχρι τέλους. Αν είσαι πολύ θύμα, θα το κάνεις. Θα δώσεις και μεγάλη χαρά στην ανώτερουλα δύναμη, που θα καθαρίσει και δεν θα σου χρωστάει τίποτα. Αν όμως εσύ χειριστείς σωστά και σοφά το ξεροκόμματο, μπορεί να εξελιχθεί σε παρηγοριά, μέχρι να έρθει το κυρίως πιάτο. Σε δεύτερη φάση, αυτή η ανελέητη ζήτηση σου, έχει ως αποτέλεσμα να σου πετάξει κάτι που μοιάζει τέλειο. Μοιάζει σαν κάτι που θα σε χορτάσει, και δεν θα χρειαστεί να φας ποτέ ξανά. Έλα όμως που αυτή σου η εντύπωση δεν κρατάει για πολύ. Στην προσπάθειά σου να το καταβροχθίσεις, καταλαβαίνεις ότι το περισσότερο ήταν σκάρτο. Το ανέχεσαι για λίγο, προσπαθείς να εισπράξεις μόνο τα καλά που μπορεί να σου δώσει, μέχρι να θυμηθείς να σεβαστείς τον εαυτό σου και να το πετάξεις στα σκουπίδια. Εκεί -περίπου- που του αξίζει. Η τρίτη φάση είναι η φάση: "ντάξει, τι άλλο μπορεί να μου τύχει; κουλ" Σου παίρνει το ξεροκόμματο, έχεις δώσει και το δικό σου εικονικά τέλειο κυρίως πιάτο, και μένεις ΠΑΛΙ στο σημείο από όπου ξεκίνησες. Κλείνει η παρένθεση που οι ουρανοί άνοιξαν και άρχισαν να σου πετάνε, έστω σκάρτα αποφάγια, και γυρνάμε στην ατέλειωτη εποχή αναζήτησης. Πάντα υπάρχουν παρενθέσεις, πάντα κλείνουν απότομα.

Και δεν με νοιάζει κόσμε αν δεν κατάλαβες. Μπορείς απλά να με αφήσεις ήσυχη, και εγώ θα σε κεράσω καφέ σε ένα ψαγμένο μέρος στο κέντρο.

Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη..

Κάτι γίνεται με εμένα και τα συγκινητικά τέλη. Τα θέλει ο οργανισμός μου μάλλον. Μα πότε φτάσαμε ως εδώ; Τόσες ώρες κούρασης, γέλιου, νεύρων, συγκίνησης, ανυπομονησίας, χαράς. Τόσες φορές που νιώσαμε ότι είχαμε τάσεις φυγής, ή άλλες που δεν ξεκολλούσαμε από εκεί μέσα. Μέρες που δεν περνούσαν οι ώρες για να έρθει το βράδυ, ή άλλες που δεν πέρναγε το δίωρο με τίποτα. Αμέτρητα κρυφά σχόλια και γέλια. Προσπάθεια ψυχολόγησης κάποιων ατόμων, που ίσως έπεσε στο κενό. Και τώρα τι; Αυτό ήταν; Αύριο. Ίσως η τελευταία φορά. Και μετά; Ακόμα και αν γίνει το λεγόμενο "θαύμα", κάποια στιγμή θα τελειώσει. Και μετά το τέλος; Ας πάνε στο διάολο όλα τα υπόλοιπα. Άλλωστε έχει ειπωθεί πολλές φορές: "Οι πρωταγωνιστές είστε εσείς". Και ξέρεις ποιό είναι το θέμα; "Τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για μένα. Οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα..." Ναι αυτό είναι το θέμα. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε το τέλος. Και να σου πω κάτι; Είναι λιγότερο επίπονο το τέλος όταν ξέρεις ότι δεν νιώθεις έτσι μόνο εσύ. Μπορεί κάποιοι να μην έχουν ιδέα πως νιώθεις, και να μην έρθουν ποτέ στη θέση σου, αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι σε κάνουν να νιώθεις τυχερός. Δεν λέω παραπάνω. Δεν είμαστε για συναισθηματισμούς. Ας τα δώσουμε όλα. Ας είναι ο φόβος του τέλους η αφορμή για να κάνουμε πράξη όσα ονειρευόμαστε ότι θα γίνουν "κάποια μέρα". Έστω και τώρα. Λίγο πριν το τέλος.

Υ.Γ. Α. ξέρω ότι του χρόνου θα είμαστε και οι δύο εκεί. Ακόμα κι αν εσύ δεν το ξέρεις. Μαλλονειναιγραφτο. Γιατί όπως λέει και η αρχηγός "οι λέξεις ενωμένες διαβάζονται καλύτερα." [...]

Καιρός ήταν.

Ήρθε η στιγμή για νέα ανάρτηση. Είχα καιρό να γράψω. Δε με λυπεί τόσο το γεγονός ότι δεν έγραφα, όσο το ότι δεν μπορούσα να εκφράσω αυτό που ένιωθα. Και όχι τόσο που δεν μπορούσα να το εκφράσω, όσο το ότι δεν θα υπήρχαν οι κατάλληλοι αναγνώστες για να καταλάβουν τα μισόλογά μου. Και όχι τόσο το ότι δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι, όσο το ότι υπήρχαν οι ακατάλληλοι.

Όχι ότι τώρα θα γράψω και τίποτα συναρπαστικό. Απλά, με εκνευρίζει ο εαυτός μου ώρες ώρες. Το πόδι δεν σταματάει να πηγαίνει πάνω κάτω και τώρα έχω πραγματικά νεύρα. Δεν ξέρω τι θέλω, και κατηγορώ τους γύρω μου που δεν ξέρουν τι θέλουν από μένα. Ποτέ δεν ήμουν από τους ανθρώπους που θα αφοσιωθούν 100% σε ένα αντικείμενο και θα το κάνουν τέλεια. ΌΧΙ. Η Εύα από μικρό παιδί ήθελε 10 πράγματα να τα κάνει αρκετά καλά - ποτέ τέλεια. Λούσου τα τώρα Εύα που μεγάλωσες. Θα μου πεις, γιατί δεν αφοσιώνεσαι τώρα; Θα σου πω ότι όλα είναι μια συνήθεια και θα μπω στο καβούκι μου μέχρι να ξεπεράσω και αυτό το εμπόδιο.

Είναι αυτό που νομίζεις ότι ένα πρόβλημά σου θα κρατάει για πάντα, ενώ δεν έχεις καταλάβει ότι κρατάει απλώς μέχρι να το ξεπεράσεις. Σκέψου το τελευταίο σοβαρό πρόβλημα που είχες. Σοβαρό; Μαλακίες. Δεν μιλάμε για αρρώστιες και όντως σοβαρά προβλήματα. Μιλάμε για τα καθημερινά ημισοβαρά προβλήματα που σπάνε τη μονοτονία. Το σκέφτηκες; Σκέφτηκες πώς το ξεπέρασες; Είδες πόσο γελοίο ήταν; Σου κατέστρεφε τις μέρες και η λύση του ήταν εξ αρχής μέσα στο μυαλό σου. Τα βράδια πριν κοιμηθείς ήταν το μόνο σου άγχος, που χαλούσε τα σχέδια της επόμενης μέρας, αλλά δεν καταλάβαινες ότι εσύ τα δημιουργείς όλα.

ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Δεν ξέρω τι θέλω, τι με ενοχλεί, τι να κάνεις για να με βοηθήσεις. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε παίρνω στα σοβαρά, δεν ξέρω αν πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα, δεν ξέρω αν πρέπει να λιώσω στην προπόνηση, δεν ξέρω αν πρέπει να σε κοιτάω τα πρωινά, δεν ξέρω αν πρέπει μιλήσω, να σου πω τι με ενοχλεί, ή να σου πω τι να κάνεις σωστά. ΑΝ ΑΥΤΟ ΖΩΗ ΤΟ ΛΕΝΕ, ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ.

Κάτι κάνω λάθος. Πάντα κάτι θα κάνω λάθος και όσο ο καιρός περνάει εγώ λυπάμαι. Και όσο φτάνει το τέλος, τα δάκρυα είναι έτοιμα. Και όσο είναι έτοιμα, τόσο μεγαλώνει το άγχος. Και όσο μεγαλώνει το άγχος, τόσο έρχεται η δύσπνοια. Και όσο έρχεται η δύσπνοια, τόσο εγώ δεν υπάρχω - ούτε σαν ιδέα, ούτε σαν έννοια.

Θα κάτσω λοιπόν με τις γαμημένες δικαιολογίες αγκαλιά και θα κλαίω τη μοίρα μου. Αντίο.

Παραμύθι χωρίς τέλος

*Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα παιδί που λάτρευε να πηγαίνει στο τσίρκο. Το είχαν πάει οι γονείς του για πρώτη φορά όταν ήταν 6 χρονών και από τότε είχε μαγευτεί. Όποτε έβρισκε ευκαιρία, έπιανε τη μαμά του από το χέρι και την έσερνε στο χώρο που γίνονταν οι παραστάσεις. Πάντα στο ίδιο μέρος. Πάντα οι ίδιοι άνθρωποι.

Περνούσε ώρες ολόκληρες καθισμένος σε μια πλαστική καρέκλα να βλέπει τα κόλπα και τα νούμερα των ακροβατών. Είχε, μάλιστα, συμπαθήσει πάρα πολύ ένα μάγο, και κάθε φορά που πήγαινε, περνούσε να τον δει. Ο μάγος του έκανε πάντα το ίδιο μαγικό κόλπο και ο μικρός πάντα μαγευόταν. Κάθε φορά ανύψωνε τον μάγο στα μάτια του, ήθελε να του μοιάσει. Τα χρόνια περνούσαν, ο μικρός είχε γίνει θαμώνας στις παραστάσεις του τσίρκου ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να το βαριέται. Ήξερε τι θα δει το επόμενο λεπτό. Καθώς μεγάλωνε κατάλαβε με ποιό τρόπο έκανε ο μάγος το κόλπο, και πια δεν του φάνταζε τόσο συναρπαστικό. Ποτέ όμως δεν του είπε ότι το είχε καταλάβει, για να μην τον στενοχωρήσει.


Ώσπου μια μέρα είδηση βόμβα έσκασε στην πόλη. "ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ ΤΣΙΡΚΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΣ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΚΑΣΚΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ." Ο καθένας που ζούσε σε εκείνη την πόλη είχε μάθει το νέο. Μόλις έφτασε στα αυτιά των φίλων του μικρού άρχισαν να τον παροτρύνουν να πάει. Λογικό να θέλουν να πάει, γιατί κάθε φορά τους τρέλαινε για το πόσο αγαπάει το τσίρκο. Έφτασε και στα αυτιά των γονιών του. Ήθελαν να πάνε να του πάρουν απο μόνοι τους εισιτήρια, αλλά κάτι τους κράτησε από το να το κάνουν. Αυτό ήταν η αντίδραση του μικρού. Διστακτικός, τρομαγμένος, αναποφάσιστος. Γιατί; Η συνήθεια. Τόσα χρόνια στο τσίρκο του -γιατί πια το θεωρούσε δικό του- πώς ξαφνικά θα πήγαινε σε ένα πολύ μεγαλύτερο και καλύτερο; Φοβόταν και μόνο στη σκέψη. Όμως η αγάπη του για το τσίρκο δεν τον άφησε να μην το κάνει. 

Ευτυχώς η απόφαση ήταν σωστή. Όλα ήταν απλά σωστά. Ο μικρός μαγεύτηκε απόλυτα από το θέαμα που είδε. Το μυαλό του ταξίδεψε παντού, σ' όλα τα μέρη που θα ήθελε να πάει. Δεν έχανε λεπτό που να μη το ζει. Και ο μάγος; Δεν θα έπρεπε να του λείπει;


Καινούριο τσίρκο; Καινούριος μάγος! Ήταν εκεί. Ο μικρός δεν μπορούσε να αντιληφθεί τα μαγικά που έκανε. Τον κοιτούσε και προσπαθούσε να τον αποκωδικοποιήσει. Να καταλάβει τα κόλπα του. Αλλά ήταν υπερβολικά δύσκολο. Δεν είχε φανταστεί ποτέ έτσι το τσίρκο, παρόλο που το παρακολουθούσε τόσα χρόνια. Δεν έχανε παράσταση. Ήταν κάθε φορά εκεί.

Το τσίρκο όμως δεν θα έμενε για πάντα εκεί. Είχε να πάει στην επόμενη πόλη. Και ο μικρός;


Ο μικρός άρχισε να στενοχωριέται πριν καν τελειώσουν οι παραστάσεις. Έμεναν ακόμα τρεις και ήδη δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο. Προσπαθούσε να χορτάσει όσο μπορούσε τις στιγμές του μέσα στο τσίρκο. Παρατηρούσε το μάγο, έτσι ώστε να εντυπωθεί η εικόνα του στο μυαλό του, όταν θα έφευγε. Του έγραψε κάτι, για να το διαβάζει όταν θα είναι πια μακριά. "Του έγραψε γιατί ήξερε πως αυτές οι μέρες θα ξεχαστούν". Όμως παρόλα αυτά ο μικρός ήταν ευγνώμων. Και για τον μάγο και για το τσίρκο. Κρατούσε τις στιγμές της παράστασης σαν φυλαχτό. Ακόμα και αυτές που στην παράσταση κάτι πήγαινε λάθος, ακόμα κι αυτές τις κρατούσε στη μνήμη του. Τι έγινε όμως στο τέλος; Αυτό δεν είναι που μας νοιάζει;


Ίσως δεν είναι αυτό που μας νοιάζει. Ίσως το ότι το τέλος ακόμα απουσιάζει, να θέλει να μας δείξει ότι κάποια πράγματα ποτέ δεν τελειώνουν. Ο μικρός άλλαξε τον τρόπο οπτικής του για το τσίρκο μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, είδε καινούριες εικόνες, έκανε γνωριμίες με τους θεατές ή τους ακροβάτες, γνώρισε το μάγο...



"Είναι κάποια παραμύθια που δεν θες να τελειώσουν αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Πρέπει να πας στο επόμενο βιβλίο. "Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή." Όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Είναι στο χέρι μας αν η τελευταία φράση θα είναι "και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα". Λίγο έμεινε."

Υ.Γ. Χ.Π !