Άγχος; Τι είναι αυτό;

Υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία είναι δύσκολο να μιλήσεις. Καταστάσεις τις οποίες ζεις καθημερινά και αρνείσαι να τις αποδεχθείς και να τις αναλύσεις πλήρως μέσα σου. Αποφάσισα να γράψω για ένα απ' αυτά. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.

"Εγώ, άγχος; Όχι, από πού κι ως πού;" Η ερώτηση μου φάνηκε γελοία. Άγχος; Όχι. Ποτέ και για τίποτα. Έτσι νόμιζα. Κι όσοι με ήξεραν και με ξέρουν αυτό θα απαντούσαν. Η Εύα; Άγχος; Ούτε καν. "Τότε πώς το εξηγείς αυτό που έπαθες;" Αν ήξερα καλά θα ήταν. Όταν νιώθεις να χάνεις τον κόσμο γύρω σου, να μην πατάς σταθερά στη γη, ότι προσπαθείς και παλεύεις να συνέλθεις και δεν τα καταφέρνεις, τότε δεν προσπαθείς να εξηγήσεις, πανικοβάλλεσαι και αποσυντονίζεσαι.

Όλα αυτά την πρώτη φορά. Το πιο βασανιστικό μεσημέρι. Εκείνο το μεσημέρι ήταν η αρχή για ο,τι ακολούθησε. Η λέξη "πανικός" ή "κρίση" είναι απλά φτωχή για να περιγράψει αυτό το συναίσθημα. Μετά από ένα χρόνο, στην ερώτηση "μήπως έχεις άγχος;" δεν βιάζομαι να απαντήσω. Ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, ίσως και η απάντηση μου να είναι θετική. Όχι, δεν άλλαξε κάτι από τότε. Ούτε οι υποχρεώσεις μου αυξήθηκαν τόσο θεαματικά. Απλά συνειδητοποίησα πως ο στίχος "το πρόβλημά μου η υπερβολή μου" που λέω και ξαναλέω -πότε με καμάρι και πότε με ντροπή- με επηρέασε πολύ άσχημα. Όταν τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς και μένουν μέσα στο μυαλό σου και σε τρώνε, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπάρξει καλή συνέχεια.

Ψάχνω αιτίες, ψάχνω αφορμές, ψάχνω τρόπους αντιμετώπισης. Εγώ είμαι δυνατή ρε! Θα το λέω μέχρι να το πιστέψω - αν γίνει ποτέ αυτό. Με φοβίζει όσο τίποτα, και αν μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω μια ευχή για εμένα αυτή θα ήταν. Να σταματήσει πια αυτό - πού ούτε το όνομά του δεν μπορώ να λεω. Με περιορίζει. Δεν νιώθω ελεύθερη. Κι αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο.

Υπάρχουν και άνθρωποι που με βοηθούν να το ξεπερνάω. Να το ξεχνάω καλύτερα. Κι ας μη το ξέρουν. Κι ας μη το μάθουν. Είναι εκεί με τον τρόπο τους, όποιος κι αν είναι αυτός, και με κάνουν δυνατότερη. Εκεί δεν είναι η ουσία; Να βρίσκεις πάντα τρόπους να ξεχνάς τα προβλήματά σου μέσω των ανθρώπων - που πια - ίσως και να τους έχεις μεγάλη αδυναμία.

Το θέμα είναι πως πρέπει να σταματήσει. Κι αν δεν σταματήσει, πρέπει να το αντιμετωπίσω. Κι αν δεν το αντιμετωπίσω, ....;




Υ.Γ. ΤΟ '14 ΘΑ' ΝΑΙ ΓΑΜΑΤΟ. ΘΑ ΔΕΙΤΕ.

Το παρελθον

Δεν ξερω αν ειναι η καταλληλη στιγμη για να γραψω. Τωρα νιωθω ομως ετοιμη. Ζησαμε και εζησα μεγαλες στιγμες. Καταλαβα οτι δεν ειναι ρομποτ, ειναι ανθρωποι. Χορεψα, ηπια... Ακουσα μεγαλα λογια απο ανθρωπους που δεν το περιμενα ουτε κατα διανοια. Κερδισα αγκαλιες σφιχτες που μεσω αυτων ειπα πολλα - κι ας μη φανηκε. Προσπαθησα να ανοιχτω και κερδισα συμβουλες. "Πηραν τα μυαλια μου αερα" οπως λεει. Το παρελθον με τραβαει σαν μαγνητης, δεν μπορω να αντισταθω. Ειμαι τοσο δυνατη για να ακολουθησω τις σοφες συμβουλες; Μπα. Ποτε δεν ημουν. "Εχεις κανει τοσα που φανηκε οτι ησουν δυνατη". Μονο που αυτα τα ηθελα, τα λαχταρουσα. Τωρα; Τωρα θα με τραβηξει το παρελθον και θα πνιγω. Θα μου θυμισει ποσο δυνατη ημουν και καταργιεμαι την ωρα και τη στιγμη που αλλαξα. Την ωρα και την στιγμη που αρχισα να μιλαω με τα ματια. Την ωρα και τη στιγμη που το να δεθω με καποιον φανταζει ξενο. Βουτια στο παρελθον, με το κεφαλι. Καταλαβαινεις; Μονο ετσι θα συνελθω. Και θα ερθει το παρελθον και θα μου πει "Εσυ εισαι ταλαντουχα, εισαι φτιαγμενη για πολλα καλα, κανε οσα δεν εκανα εγω". Κι οσο θα θελω να βγαλω το παρελθον μου ασπροπροσωπο, τοσο θα βυθιζομαι σ' αυτο. Θα μου λεει "πρεπει να απογαλακτιστεις" και θα το παιρνω αγκαλια και θα κλαιω. Οχι μπροστα του. Μη φανει οτι ειμαι ευαισθητη. Γαμω το παρελθον που μου ξυπναει τα πιο ομορφα συναισθηματα τις πιο ασχημες στιγμες.

το "αλλά"

Λένε ότι οι αντιθέσεις πάντα φτιάχνουν αρμονία. Δεν είμαι σίγουρη αν στη ζωή μου κυριαρχεί αρμονία, όσο κι αν οι αντιθέσεις υπάρχουν.

Φοβάμαι τις τεράστιες λεωφόρους και την ταχύτητα,
άλλα είναι φορές που μια γρήγορη βόλτα με ανοιχτά τα παράθυρα
μπορεί να με κάνει να ξεχαστώ.
Ακούω για μεγάλο χρονικό διάστημα κάποια τραγούδια,
έχω μάθει τα λόγια τους απ' έξω,
άλλα έρχεται μια συγκεκριμένη μέρα
που κατανοώ σε βάθος τους στίχους.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι συνέχεια από άτομα,
αλλά δεν γουστάρω να χαιρετάω γνωστούς μου στο δρόμο.
Με έχω πιάσει να πανικοβάλλομαι
όταν μένω πολύ ώρα μόνη με το μυαλό μου,
αλλά είναι ο πιο πιστός φίλος στη μέχρι τώρα πορεία μου.
Θέλω να βάλω το καλάθι όσο τίποτα,
αλλά χαρώ περισσότερο αν δώσω μια καλή πάσα.
Έχω νιώσει να μη θέλω ούτε καν να σε σκέφτομαι,
αλλά σε πάω τόσο - όταν είσαι μόνο μαζί μου.
Είναι φορές που σκέφτομαι "δεν έπρεπε να το είχα πει αυτό",
αλλά το μετανιώνω στα επόμενα δευτερόλεπτα
γιατί τουλάχιστον τώρα ξέρω.
Θέλω να φύγω,
αλλά δεν θα μπορούσα να ζήσω κάπου αλλού.
Θέλω επιτέλους να ξεφύγω απ' αυτά που παλεύω τόσο καιρό,
αλλά για ένα περίεργο ηλίθιο λόγο πάντα εδώ καταλήγω.
Νιώθω ότι δεν έχω τίποτα να πω,
αλλά παράλληλα ελπίζω και πιστεύω
ότι ο καθένας κάτι θα αποκομίσει από μένα.
Βλέπω ότι ο χρόνος περνάει,
αλλά δεν κάνω ο,τι περνάει από το χέρι μου
για να φρενάρω κάποιες μου στιγμές.
Αναλύω τα πάντα μέσα μου,
αλλά δεν φτάνω στη λύση που θα με κάνει ευτυχισμένη.


Κάποια μέρα, αυτό το "αλλά", θα το κάνω κομμάτια. Θα το σκορπίσω στον αέρα και θα πέσει στη γη. Θα μπει μέσα στο χώμα. Θα φυτρώσουν δέντρα κόκκινα που θα φτάσουν ως τον ουρανό και θα ακουμπήσουν τα σύννεφα. Μόνο οι ρίζες των δέντρων θα ξέρουν τι περιείχε το "αλλά" μου. Πόσα δάκρυα, πόσα ξενύχτια, πόσες πρόχειρες βρισιές, πόσες ποιητικές αναλύσεις. Ώσπου μια μέρα οι κορμοί των δέντρων θα είναι τόσο δυνατοί που θα τραβήξουν προς το μέρος τους όλα τα "αλλά" του κόσμου. Θα γεμίσει η γη ανθρώπους με καθαρά συναισθήματα.

Τότε ο κόσμος θα είναι καλύτερος, ΑΛΛΑ... πρέπει πρώτα να κομματιάσω το "αλλά" μου.

Λες να ήρθε η ώρα;

Είναι κι αυτά τα λόγια
απ' τον μόνο άνθρωπο που θεωρείς "δικό" σου
που έρχονται ένα βράδυ για να σε ταρακουνήσουν
και να σου θυμίσουν ότι κάτι δεν κάνεις καθόλου καλά.

"Ζήσε το τώρα γαμώτο. Εδώ είμαστε.
Μη σκέφτεσαι συνέχεια το αύριο.
Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.
Έχεις τν "τάδε" που σε λατρεύει
και νιώθει υπερήφανος που είσαι εκεί.
Έχεις κάποιες εμπειρίες παραπάνω.
Μην προτρέχεις συνέχεια στη ζωή σου.
Σού είχα πει ότι θα νιώσω υπερήφανη
μόνο αν δεν κάνεις τις μαλακίες που έκανα εγώ.
Ξέρεις πώς να το κάνεις. Μια ζωή βιάζεσαι.
Εδώ είμαστε. ΖΗΣΤΟ. ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ.
Στ' αρχίδια σου τι θα γίνει στο μέλλον.
Είσαι εδώ, έχεις αυτά, εκμεταλλεύσου τα.
Θα έρθουν και οι δύσκολες στιγμές.
Τελικά, δεν περνάς και τόσο άσχημα, ε;"

Τα δάκρυα κρατημένα. Τα ρακόμελα να ρέουν στο αίμα,
χωρίς ιδιαίτερη επίπτωση. Η απάντηση δεν θα μπορούσε
να είσαι σαφής. Σάμπως ξέρω εγώ τι συμβαίνει μέσα μου;
Σάμπως το θέλω που πάντα βιάζομαι; Δεν θα ήθελα να ζω
την κάθε στιγμή; Δεν θα ήθελα να μη σκέφτομαι από τώρα το "τέλος";
ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.
Δεν θέλω τίποτα απ' όλα αυτά. Θα μου έλεγες "ε τότε, άλλαξε το".
Θα σου έλεγα "προσπαθώ". Μαλακίες. Ξέρω ότι δεν προσπαθώ.
Έχω πεισθεί ότι "δεν μπορώ". "Πρέπει να πεισμώσεις".
Πρέπει να πεισμώσω. Πρέπει να αλλάξει. Ίσως πρέπει και να αλλάξω.
Επίσης ξέρω ότι "αν τα αναλύεις όλα στη ζωή σου, θα υποφέρεις".
Τι άλλο θέλω για να κάνω την αλλαγή; Τι άλλο πρέπει να περιμένω;
Ο χρόνος φεύγει. Μένουν 6 μέρες. Λες να ήρθε η ώρα;


ΥΓ. Μείον ένα στήριγμα. Συνεχίζω.

Ως πότε; Για πόσο;

Μετά από ένα ξέσπασμα πάντα έρχεται η υπερβολική σκέψη.
Επανέρχεται για την ακρίβεια.
Μήπως δεν τα ζύγισα καλά;
Μα ήταν μπροστά στα μάτια μου.
Ο θυμός στο έπακρο.
Δεν μ' αρέσουν τα μισόλογα.
Ούτε οι σπόντες.
Απ' την άλλη, υπάρχουν τόσα άλλα.
Αυτά τα άλλα...
Είναι κάποια άτομα που απλά θες να μπεις στο μυαλό τους.
Πολύ τολμηρό.
Ίσως αυτό που θα βρεις να σε τρομάξει.
Ίσως να το περιμένεις.
Ίσως να είναι καλύτερο από αυτό που περιμένεις, ίσως χειρότερο.
Απλά θες να δεις τι γίνεται εκεί μέσα.
Τι να κάνω;
Πόσο θα αντέχω;
Τι θα γίνει "μετά";
Αυτές οι μέρες θα ξεχαστούν.
Δεν το θέλω...
Δεν έχω άλλη επιλογή.
Θέλω ΤΟΣΑ να γράψω.

Θέλω ΤΟΣΑ να φωνάξω, να κάνω, να προτείνω, να εγκαταλείψω.
ΩΣ ΠΟΤΕ; ΓΙΑ ΠΟΣΟ; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΙΣΩ. ΕΚΕΙ, Σ' ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ. ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΝΑ ΤΑ ΖΗΣΩ ΟΛΑ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΑΡΧΗ. ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΠΟΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ. ΑΣΦΥΚΤΙΩ. ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΑΝΑΣΑ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ "ΑΠΛΑ ΣΩΣΤΑ". ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΜΑΚΡΙΑ. ΚΕΦΑΛΙΑ ΓΝΕΦΟΥΝ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΤΙΚΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΩ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΩ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΕΚΕΙ. ΠΙΣΩ. ΟΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΤΟΤΕ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ. ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΕΔΩ. ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ. ΓΑΜΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.

-After Game-

Λένε ότι η κούραση του αγώνα βγαίνει μετά από το μπάνιο. Ισχύει. Είμαι κομμάτια. Οι παλμοί μου δεν έχουν πέσει. Πονάω παντού. Το ευχαριστήθηκα όσο δεν πάει. Νιώθω μια δυσνόητη ανακούφιση και μια ανεξήγητη "χαρά".

Ήταν κρίμα. Ας το παραδεχτούμε. Πώς γίνεται όμως όλα να έγιναν ΤΟΣΟ σωστά; Όλα έγιναν έτσι όπως θα έπρεπε. Μόνο ένα βασικό λάθος. Ο χρόνος. Λίγο πιο νωρίς. Πάντα κάτι θα χαλάει επειδή έπρεπε να γίνει "λίγο πιο νωρίς".  Μερικά λεπτά. Λίγα χειροκροτήματα νωρίτερα. Όταν αργείς να πιστέψεις στον εαυτό σου και στην κρυμμένη σου δύναμη πάντα κάτι χαλάει. Τη δύναμη την έχουμε. Χρόνο έχουμε. Μένει η προσπάθεια. Η διαίσθησή μου μου λέει ότι δεν θα απογοητευτούμε.

Βγάζω και κάποια συμπεράσματα σιγά σιγά, όσο διανύουμε αυτό το "διάστημα". Καταλήγω κάπου, το επεξεργάζομαι, το σκέφτομαι, το δουλεύω μέσα μου και τελικά απλά το ανακοινώνω και επίσημα στον εαυτό μου. Κάποιες φορές ανακουφίζομαι, κάποιες όχι. Προς το παρόν, ναι. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι "ουδείς αναντικατάστατος". Και ο χρόνος τρέχει και δεν τον φτάνω και το τέλος έρχεται, αλλά έχουμε δρόμο. Έτσι κι αλλιώς "Τι είναι ο δρόμος και πως τον οδηγείς; Τον μετράς σ' ό,τι είναι πίσω ή σ' αυτά που είναι να δεις;" Αν τα δεις ποτέ. Αν μπορέσεις. Πάντα το ίδιο... Θα το ζήσω. Έτσι για το γαμώτο.

"Είναι ξαφνικά που νιώθεις τη χαρά μικρού παιδιού!"
http://www.youtube.com/watch?v=DJ0QvvN3vDU